เล็กเท่าสระผมตัดเล็บเท้ามีอะไรที่เราทำไม่ได้กัน เหตุใดจึงต้องทำธุรกิจน่ากลัวเช่นนี้ อันที่จริงตระกูลกัวก็มีหอนางโลม แต่เราไม่เคยรับสินค้าจากแหล่งที่ไม่ถูกต้อง ท่านพ่อบอกว่าเรื่องที่พวกเราทำ มีขาวมีดำ หากดำมากไปก็จะเกิดปัญหาได้ง่าย เมื่อถึงเวลานั้นคนที่ต้องสละชีวิตก็คือพี่น้องของพวกเรามิใช่หรือ พวกเราทำงานกันมาอย่างหนัก สิ่งที่พวกเราต้องการก็คือความสุขมิใช่หรือ เรื่องที่ต้องส่งพี่น้องพวกเราไปตายน่ะไม่ทำจะดีกว่า”
คนผู้นั้นแสดงสีหน้าอิจฉา “ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาบอกกันว่ากลุ่มยาจกที่ลั่วเฉิงมีชีวิตที่ดีมาก!”
“อันที่จริงหากไม่ยุ่งกับเรื่องพวกนี้ก็คงไม่มีช่องทางรายได้ บางเรื่องทางการก็ดูแลได้ไม่ดีใช่หรือไม่ พวกเราให้เขาจัดการถึงได้มีกฎเกณฑ์ เจ้าบอกว่าพ่อค้าพวกนั้นต้องเดือดร้อนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เพราะมีพวกเราอยู่เลยไม่มีใครกล้าก่อปัญหา! เพื่อสิ่งนี้พวกเขาถึงยินดีที่จะจ่าย”
คนผู้นั้นพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ๆๆ คนนอกไม่รู้หรอก มักจะบอกว่าพวกเราทำเรื่องไม่ดี จะไปรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราก็มีประโยชน์”
“ใช่! แต่พวกเราเองก็ต้องรู้จุดยืนของตนเองด้วย ปกติทางการมักเปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งอยู่แล้ว แต่ถ้าพวกเราข้ามเส้นมากเกินไป ไม่ใช่เป็นการหย่อนเบ็ดให้พวกเขาจับหรอกหรือ เมื่อเวลาที่พวกเขาต้องการมาถึงก็จะกำจัดพวกเราทิ้ง เป็นการหนุนขุนนางทุจริตพวกนั้นโดยเปล่าประโยชน์”
“ใช่ๆๆ!” จี้เสียวอู่โน้มน้าวอ
