้ามาแล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ทานข้าว!”
หญิงสาวที่ถูกขังอยู่ที่นี่ทุกคนลุกขึ้นมาหยิบอาหาร เว่ยเสี่ยวอันเองก็เดินออกไป อาหารเป็นหมั่นโถวธัญพืชซึ่งเว่ยเสี่ยวอันเองก็ชินเสียแล้ว ถูกขังอยู่ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยง เผลอๆ อาจจะแย่กว่าสัตว์เลี้ยงด้วยซ้ำเพราะจำนวนหมั่นโถวมีไม่มากพอพวกนางจึงต้องแย่งมันมา เว่ยเสี่ยวอันคว้าหมั่นโถวมาสองชิ้นอย่างยากลำบากแล้วเดินกลับไปที่มุมห้อง
“เฮ้!” นางผลักคนที่นอนอยู่บนพื้น “ทานอะไรสักหน่อยเถอะ”
คนผู้นี้ก็เหมือนกับนาง ตัวสกปรก หน้าตาไม่เรียบร้อย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เมื่อได้ยินเสียงจึงขยับตัวอย่างช้าๆ และลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
เว่ยเสี่ยวอันแบ่งหมั่นโถวให้แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบจากอีกฝ่าย “ขอบคุณ”
เสียงนี้เป็นเสียงของเหวินอิ๋ง เว่ยเสี่ยวอันเข้ามาในนี้ถึงได้รู้ว่าเหวินอิ๋งเองก็ถูกจับมาด้วย
เมื่อครั้นที่ทั้งสองอยู่ที่สถานศึกษาต่างคนต่างไม่ถูกชะตากันเท่าไรนัก เว่ยเสี่ยวอันเองก็ถูกพี่น้องตระกูลเหวินกลั่นแกล้งอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่ พวกนางก็ไร้ญาติขาดมิตรจึงได้มาใกล้ชิดกัน
ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้การมีคนรู้จักถือเป็นความสบายทางจิตใจอย่างมาก
พวกนางเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดีไม่เคยอยู่ในสถานที่เช่นนี้มาก่อนยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ต้องมาทานหมั่นโถวธัญพืชชวนฝืดคอพวกนี้เลย แต่เพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปพวกนางทำได้แต่ต้องทนเอาไว้
ไม่กี่วันก่อนเหวินอิ๋งล
