ยยิ้มกริ่มบนใบหน้าอีกฝ่ายช่างน่าขยะแขยงเสียจริง
“หัวหน้าเซียง ข้าน้อยช่วยท่านเลือกเองเจ้าค่ะ” หญิงแกร่งกล่าวอย่างเอาอกเอาใจ
“ไม่จำเป็น” ชายคนนั้นก้าวเข้ามาในห้องแล้วถูมือ “เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบแบบไหน ให้ข้าเลือกเองน่าสนุกกว่า”
“เจ้าค่ะๆๆ” หญิงแกร่งคนนั้นหัวเราะแล้วเดินเข้ามาจับใบหน้าของหญิงสาวทีละคน “คนนี้ท่านชอบหรือไม่เจ้าคะ”
“คนนี้ หรือว่าคนนี้”
หัวหน้าเซียงส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจ “ไม่มีที่งามกว่านี้แล้วหรือ”
หญิงแกร่งยังคงยิ้ม “พวกนางเหล่านี้ถูกส่งมานานกว่าสิบวันแล้ว หญิงสาวที่พองดงามถูกพาไปหลายคนแล้วเจ้าค่ะ…”
หัวหน้าเซียงไม่พอใจเขาบ่นออกมา “หากไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ไม่สามารถขึ้นไปได้ ข้าคงไม่ต้องมาเลือกหญิงอัปลักษณ์พวกนี้หรอก แต่ยังดีที่พวกนางยังไม่แปดเปื้อน”
“เจ้าค่ะๆๆ” เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เว่ยเสี่ยวอันกับเหวินอิ๋งยิ่งขดตัวให้เล็กลงด้วยความตื่นตระหนก
อย่ามองมาที่พวกนางเลย อย่ามอง…
น่าเสียดายที่วันนี้โชคไม่เข้าข้าง เหวินอิ๋งถูกหญิงแกร่งเชยคางขึ้นอย่างหยาบคาย “หัวหน้าเซียง คนนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ใบหน้าของเหวินอิ๋งสกปรกมาก นางจึงยื่นมือออกไปเช็ด คราบฝุ่นถูกเช็ดออกไปเผยให้เห็นใบหน้าที่นุ่มนวลและบอบบาง
เดิมทีเหวินอิ๋งงดงามอยู่แล้วในบรรดาพี่น้องนางงดงามมากที่สุด ดวงตาของหัวหน้าเซียงเป็นประกาย เขายื่นมือออกไปสำรวจ “ไม่เลวๆ จับอาบน้ำให้สะอาดสักหน่อยก็พาไปพบคนไ
