ันปลอบ “พวกเขาเป็นบิดามารดาของเจ้านะ จะไม่สนใจเจ้าได้อย่างไร”
“แต่ว่า…”
“การค้นหาคนจำเป็นต้องใช้เวลา” เว่ยเสี่ยวอันเหลือบมองไปรอบๆ เมื่อไม่มีใครให้ความสนใจพวกนางจึงพูดเสียงเบา “ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่”
“อะไรหรือ”
“สองวันมานี้ดูเหมือนคนจะมากขึ้น”
เหวินอิ๋งไม่เข้าใจ “แล้วอย่างไรหรือ”
เว่ยเสี่ยวอันลดเสียงลงจนแทบจะกระซิบ “ต้องเป็นเพราะเจ้าหน้าที่พบรังของพวกเขาเป็นแน่ พวกเราทำได้เพียงแค่รอถึงจะสามารถขอความช่วยเหลือจากทหารได้”
เหวินอิ๋งได้ฟังก็เริ่มมีความหวังในใจ “พวกเราต้องยืนหยัดต่อไป”
“ใช่แล้ว” เว่ยเสี่ยวอันมองนาง จากนั้นก็หยิบคราบดินบนพื้นมาป้ายหน้าอีกฝ่าย “เจ้ายังสกปรกไม่พอ…” เหวินอิ๋งปล่อยให้นางป้ายหน้าตนให้สกปรกยิ่งกว่าเดิม
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามีคนเข้ามาหาเป็นครั้งคราวราวกับเข้ามาเลือกสัตว์เลี้ยงไม่ปาน พวกเขาเลือกพาเด็กสาวหน้าตางดงามออกไปจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย
พวกนางไม่กล้าคิดว่าคนพวกนั้นต้องพบเจอกับอะไรจึงทำได้เพียงให้ตนเองไม่โดดเด่นมากไปก็พอ แต่ดูเหมือนโชคของพวกนางในวันนี้จะไม่ดีพอเพราะไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอาหาร หญิงสาวในห้องจึงตัวสั่นด้วยความตกใจหมายความว่ามีคนเข้ามาเลือกหญิงสาว แน่นอนว่านอกจากหญิงสาวร่างกายแข็งแรงทั้งสองคนแล้วยังมีบุรุษอีกหลายคนด้วย
เหวินอิ๋งมองแล้วหันไปทางอื่นด้วยความรังเกียจ
บุรุษผู้นี้รูปร่างอ้วนท้วมไม่น่ามองเลยสักนิด รอ
