คนออกไปทีละคน ส่วนใหญ่เป็นบุรุษและมีสตรีอยู่น้อยนิด
หมิงเวยมองคนเหล่านี้อย่างครุ่นคิด “ฐานที่มั่นของกลุ่มยาจกงั้นหรือเจ้าคะ”
หยางชูพยักหน้าอย่างมีความสุข “หวงเฉิงซือค้นพบฐานที่มั่นหลายแห่ง ข้าเลยส่งมอบให้ใต้เท้าเจี่ยงให้เขาส่งเจ้าหน้าที่ไปจับกุม”
หมิงเวยเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว “ท่านกำลังแหวกหญ้าให้งูตื่นงั้นหรือ”
“ใช่!” การได้พูดคุยกับนางนั้นผ่อนคลายมากแค่เปิดเรื่องขึ้นมาก็รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร “พวกเราทำลายฐานที่มั่นของพวกมันทีละที่ ให้พวกมันหัวหดอยู่ในกระดอง ภายใต้สถานการณ์เร่งด่วนนี้จะต้องพบช่องโหว่เป็นแน่”
ตรวจสอบจนถึงตอนนี้ แปดเก้าไม่พ้นสิบ[1]เว่ยเสี่ยวอันและคนอื่นๆ ต้องถูกลักพาตัวแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าถูกพาตัวไปซ่อนไว้ที่ไหน และโครงกระดูกที่อยู่ในอุโมงค์ใต้สะพานนั้นก็เกี่ยวข้องกับกลุ่มยาจก จัดการบุกประชิดไปทีละขั้นให้กลุ่มยาจกมือไม้อ่อนจนทำอะไรไม่ถูก ทางด้านจี้เสียวอู่จะได้ลงมือได้ง่ายขึ้น
หยางซูหยิบรูปหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะเล็ก ทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่บุกเข้ายึดทรัพย์ที่หนึ่ง หยางชูก็จะขีดฆ่าออกที่หนึ่ง
เมื่อจุดบนภาพถูกฆ่าออกเกือบหมดแล้ว หยางชูก็พูดอย่างเกียจคร้านว่า “เอาล่ะ รอข่าวจากทางพี่ห้าของท่านกันเถอะ”
…………
จี้เสียวอู่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นเพียงนี้ เขากำลังทุกข์ว่าจะต้องเปลี่ยนเป็นกลยุทธ์อะไรดี ทางกลุ่มยาจกกลับมีการเคลื่อนไหวก่อน
ในวันนี้เขากลับมาด้วยท่า
