กทิ่มแทง นางก้มหน้าตอบรับ “เจ้าค่ะ”
หลิวหลีตบมือนางเบาๆ “เจ้าอย่ากลัวไปเลย ข้าจะไม่บอกพวกเขา พี่น้องที่ถูกส่งมาที่นี่เหลือเพียงแค่ข้ากับเจ้าสองคนเท่านั้น หากเราไม่ดูแลกันเองวันข้างหน้าจะมีใครอีกที่…”
“พี่หลิวหลี…” กุ้ยเหนียงเศร้าใจ
“เป็นครั้งแรกที่คุณชายกัวท่านนั้นได้ออกจากบ้าน เขาถึงมีความคิดเช่นนี้ รอให้เขาได้เห็นโลกภายนอกมากขึ้นก่อน คงไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาแล้ว บุรุษน่ะ หลายปีมานี้พวกเราเห็นกันมาไม่น้อยเจ้าอย่าไปให้เขาปั่นหัวเราได้ง่ายเลย”
กุ้ยเหนียงรับคำ “ข้าเข้าใจแล้ว อันที่จริงไม่ได้เป็นเพราะเขาหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นเพราะพี่น้องรอบตัวข้าน้อยลงเรื่อยๆ ข้าเลยรู้สึกใจไม่สงบนัก” หลิวหลีไม่ได้พูดอะไรต่อ
เสียงดนตรีที่ดังมาจากด้านนอก เหล่าเด็กสาวที่อายุอ่อนกว่าพวกนางกำลังซ้อมการแสดงอยู่ แต่อาจเป็นเพราะกุ้ยเหนียงไม่อยู่ด้วยการซ้อมจึงเกิดความผิดพลาด พวกนางจึงมานั่งถกเถียงกันเอง
หลิวหลีฟังอยู่สักพักก็พูดว่า “เมื่อมองย้อนกลับไปมันตลกจริงๆ ในตอนแรกเราต่างคนต่างต่อสู้เพื่อเป็นที่หนึ่งและเป็นศัตรูกัน แต่ในความเป็นจริงชนะไปก็สู้พวกเราไม่ได้อยู่ดี เจ้ากลายเป็นนางคณิกาชั้นสูง ข้ากลายเป็นแม่เล้า ส่วนหลิงหลง…”
“พี่หลิวหลี!” กุ้ยเหนียงตะโกนขึ้นมา หลิวหลีหยุดพูดในทันที
ทั้งสองคนเงียบกันอยู่สักพัก กุ้ยเหนียงพยายามดึงสติกลับมา “พี่หลิวหลีนั่งก่อนเถอะ ข้าจะออกไปซ้อมการแสดง”
หลิวหลีพยักหน้าสุดท้ายนางพ
