่นนี้เล่า คุณชายกัวท่านนี่เลือกที่รักมักที่ชังจริงนะ!” จี้เสียวอู่หน้าแดง แต่เขากลับไม่พูดอะไร แค่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น
หลิวหลีดันกุ้ยเหนียงไปข้างหน้า “เอาล่ะๆ ข้าไม่ล้อพวกเจ้าแล้วออกไปพูดคุยกันเถอะ”
เมื่อคนอื่นจากไปกุ้ยเหนียงจึงพูดขึ้นว่า “คุณชายกัว ครั้งก่อนกุ้ยเหนียงบอกไปแล้วว่า…”
จี้เสียวอู่พูดขัดนาง “พี่กุ้ยเหนียง สิ่งนี้ไม่ได้มีภาระอะไรมันก็แค่ของขวัญเอง” เขาชะงักและพูดต่อว่า “ข้าเคยคิดว่าที่พี่กุ้ยเหนียงพูดมานั้นถูกต้อง จริงๆ แล้วพวกเรา…เป็นไปไม่ได้ แต่ข้าคิดว่าพี่กุ้ยเหนียงเป็นคนดีจริงๆ หากพี่กุ้ยเหนียงเต็มใจ ข้าสามารถซื้อตัวพี่กุ้ยเหนียงได้”
กุ้ยเหนียงใจอ่อนนางพูดออกไปเสียงแผ่วเบา “ขอบคุณคุณชายกัวมากเจ้าค่ะ แต่ถึงข้าออกไปจากที่นี่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว…”
ความผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจี้เสียวอู่ “ข้าเข้าใจ…”
กุ้ยเหนียงปลอบใจ “คุณชายไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวกุ้ยเหนียงสั่งให้พวกนางเอาน้ำไปให้”
“อ้อ…” จี้เสียวอู่ก้มหน้าเดินเข้าห้องไปซึ่งตัวฝูก็รออยู่ในห้องอยู่แล้ว
ทันทีที่ประตูปิดลงสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ท่าทางหลงใหลหายไป เขาถามตัวฝูเสียงเบา “ได้อะไรมาบ้างหรือไม่”
ตัวฝูพยักหน้าแล้วเรียกงูขาวออกมาแล้วทวนบทสนทนาของทั้งสองคนเมื่อครู่อีกรอบ จี้เสียวอู่เลิกคิ้วเขาครุ่นคิด “หลิงหลงที่พวกนางพูดถึงเป็นไปได้หรือไม่ว่า…”
ตัวฝูถาม “คุณชายห้าเจ้าคะ ต่อไปพวก
