มือนตัวฝูจะถูกอีกฝ่ายโน้มน้าว จากนั้นไม่นานนางก็พึมพำออกมาว่า “ท่านต้องไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีกนะเจ้าคะ”
“รู้แล้วน่า!” จี้เสียวอู่พูดปลอบเบาๆ “ตัวฝู ข้าไม่ได้อยากได้อะไรเลย เพียงแต่อยู่ที่นี่ก็ปลอดภัยที่สุดแล้ว เจ้าคิดดูสิหากท่านพ่อส่งคนมาตามหาข้า คงคิดไม่ถึงว่าข้าจะอยู่ที่นี่”
ตัวฝูคิดตาม “ก็จริงเจ้าค่ะ…”
กุ้ยเหนียงได้ยินก็ขำนายบ่าวคู่นี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์เสียจริง…
เมื่อคิดเช่นนั้นนางก็จ้องมองไปที่ต้นไม้ในลานกว้างอย่างเหม่อลอย อันที่จริงแรกเริ่มเดิมทีนั้นพวกนางก็ใสซื่อบริสุทธิ์เช่นนี้…
จากนั้นไม่นานจี้เสียวอู่ก็เดินมาหา
“พี่กุ้ยเหนียง” สติของกุ้ยเหนียงกลับมานางลุกขึ้นทำความเคารพแล้วเชิญอีกฝ่ายนั่งลง จากนั้นก็รินชาให้ด้วยตนเอง
จี้เสียวอู่ยิ้มให้นางแล้วหยิบบางอย่างออกมาอย่างระมัดระวัง “ตอนอยู่ที่ถนน ข้าเห็นสิ่งนี้เลยคิดว่าพี่กุ้ยเหนียงน่าจะชอบ…”
ในมือของเขาคือเครื่องหอมทรงกลดที่ทำจากเงินที่ทำขึ้นมาอย่างประณีต
กุ้ยเหนียงยิ้มและรับมันไว้ “ขอบคุณคุณชายกัวเจ้าค่ะ”
เห็นนางยิ้มอย่างเป็นปกติจี้เสียวอู่จึงถามเสียงเบา “ท่านไม่ชอบหรือ”
กุ้ยเหนียงตอบ “ชอบเจ้าค่ะ”
“แต่ท่านยิ้มเหมือนไม่มีความสุขเลย” จี้เสียวอู่เกาหัว “พี่กุ้ยเหนียงไม่ต้องทำตัวเสแสร้งต่อหน้าข้าก็ได้ ในเมื่อท่านไม่ชอบถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าข้าจะหาของที่ท่านชอบมาให้…” กุ้ยเหนียงมองเขาเงียบๆ
สีหน้าร้อนรนจากการเอาใจนั้นนางไม่ได้เห็นมานา
