เวยยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ข้าคิดว่าใต้เท้าเจี่ยงเป็นคนดี เหมาะสมที่จะเป็นสามีมาก”
หยางชูกัดฟัน “แต่อายุเขามากกว่าท่านสองเท่า!”
หมิงเวยมองเขาด้วยความแปลกใจ “ท่านยังไม่ตื่นหรือ ลืมไปแล้วหรือว่าข้าไม่ใช่คุณหนูเจ็ด แล้วอายุจริงๆ ของข้าก็เหมาะสมกับใต้เท้าเจี่ยงพอดีเลย แต่กับท่าน นับว่ายังเด็กไปนะ!”
หยางชูดูตื่นตระหนกเล็กน้อย “ข้าพูดถึงท่านอยู่! ท่านมาพูดถึงข้าทำไมกัน”
หมิงเวยพูดอย่างจริงจัง “ก็ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากพูดก็แค่นั้น”
ในขณะที่พูดคุยกันอยู่นั้นเหลยหงก็เดินเข้ามาพอดี
เมื่อเห็นหมิงเวยอีกฝ่ายก็พูดเข้าประเด็นทันที “แม่นางหมิง หลิงหลงผู้นั้นเป็นนักขับร้องจริงๆ ขอรับ มีคนที่ซอยคังเล่อเคยเห็นนาง”
หมิงเวยไม่รู้ว่าซอยคังเล่อคือสถานที่แบบไหน แต่หยางชูกลับรู้จักเป็นอย่างดี ซอยคังเล่อเป็นซอยที่เงียบสงบ เจ้าหน้าที่หลายคนมักจะเลี้ยงสตรีอื่นไว้ที่นั่น
“เป็นเรือนไหนหรือ มีผู้ใดอยู่เบื้องหลังหรือไม่”
เหลยหงตอบ “เรือนหลังนั้นรับแขกเยอะมาก ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีคนอยู่หรือเปล่าขอรับ”
หยางชูพยักหน้า “บอกที่อยู่กับข้ามา ข้าจะลองไปตรวจสอบดู”
เหลยหงรีบบอกทันที การตรวจสอบเรื่องนี้ไม่มีผู้ใดเชี่ยวชาญไปกว่าหวงเฉิงซืออีกแล้ว เมื่อพูดคุยเรื่องนี้เสร็จเหลยหงก็ขอตัวไปทำธุระต่อ
หมิงเวยเดินตามหยางชูออกจากศาลาว่าการและขึ้นรถม้าไปกับเขาด้วย
หยางชูขึ้นมาแล้วแค่นหัวเราะก่อนกล่าว “ชายหญิงโสดสองคนไม่รู้จักหลีกเลี่ย
