่าทีสงบ “นี่เป็นทางที่เชี่ยนเหนียงเลือก ชาติหน้ายังอีกยาวไกล พวกเราเพียงแค่ต้องการใช้ช่วงเวลาในตอนนี้ก็เท่านั้น”
หมิงเวยยังคงถามต่อ “แม้นางจะยอมทิ้งโอกาสที่จะไปเกิดใหม่ในภพหน้า แต่หากท่านรักนางจริงก็ควรเกลี้ยกล่อมให้นางตัดสินใจเลือกอีกทางไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้า “เชี่ยนเหนียงบอกว่านางมีความสุขดี เหตุใดข้าต้องบังคับนางด้วย นางไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่เด็ก ข้าไม่ควรไปก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง ตัดสินใจแทนนาง หากนางอยากอยู่ต่อข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนนาง”
หมิงเวยมองเชี่ยนเหนียง “ท่านเองก็คิดเช่นนั้นหรือ แม้ช่วงชีวิตนี้เขาจะมีอายุขัยสั้นลง แต่ก็ไม่คิดที่จะตัดสินใจแทนเขาหรือ”
เชี่ยนเหนียงยิ้มหยัน “การตัดสินใจแทนเขาเป็นเรื่องดี เหมือนว่าเหตุผลนี้จะทำให้คิดว่าตนเองถูกต้องตลอดเวลา แต่การบังคับให้ผู้อื่นทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าสำหรับเขาแล้วการตัดสินใจเช่นนี้เป็นเรื่องที่ดี เขาคิดว่าการใช้ชีวิตอยู่กับข้าสำคัญกว่าการมีชีวิตที่ยืนยาวแล้วเหตุใดข้าจะต้องคัดค้านเขาด้วยเล่า”
หมิงเวยพยักหน้า “ดังนั้นพวกท่านจึงอยากอยู่ด้วยกันอีกหน่อยโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้นใช่หรือไม่”
“แม่นางหมิง” ตั้งแต่รู้จักกันมาเจี่ยงเหวินเฟิงไม่ใช่ผู้ที่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง และไม่ถ่อมตัวเกินจนดูต่ำต้อย แต่ในเวลานี้เขาพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบา “ข้าทราบดีว่าทางเลือกนี้เป็นสิ่งที่โลกมิอาจให้อภัย แต่ข้
