ากับเชี่ยนเหนียงยินดีที่จะยอมรับผลที่ตามมา พวกเรารู้จักกันมาหลายเดือนแล้วด้วยมิตรภาพของพวกเรา โปรดท่านช่วยเมตตาด้วย”
“ท่านพี่…” เชี่ยนเหนียงอยากจะพูด แต่ก็ถูกเขาห้ามไว้ “เชี่ยนเหนียง อย่าบังคับแม่นางหมิงนางก็มีจุดยืนของตนเองเหมือนกัน”
เชี่ยนเหนียงกัดปากผ่านไปสักพักก็พูดขึ้นว่า “ไม่ว่าท่านจะจัดการกับข้าหรือไล่ข้าออกไป แต่ความรักของพวกเราจะไม่เปลี่ยนแปลง”
“ช่างยากที่จะจัดการเสียจริง!” หมิงเวยนั่งลงรินช้าที่เริ่มเย็นแล้วยกขึ้นจิบช้าๆ
นางคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า “ใต้เท้าเจี่ยง อันที่จริงท่านไม่ได้ไม่มีอำนาจบังคับข้า หากท่านต้องการปกป้องนางจริงๆ ท่านสามารถใช้อำนาจบังคับข้าได้ ที่นี่คือศาลาว่าการ ทั้งในและนอกล้วนเป็นคนของท่านเหตุใดถึงไม่ทำเช่นนั้นกันเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มบางๆ “อย่างที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้พวกเรารู้จักกันมาหลายเดือน มีมิตรภาพต่อกัน หากดึงดันทำเรื่องนี้เสียตั้งแต่แรก ผู้ที่ไม่สนใจเรื่องมิตรภาพคงเป็นข้า”
“….” ครั้งนี้หมิงเวยถอนหายใจหนัก “ใต้เท้าเจี่ยงช่างใจกว้างจนข้าทนไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงตาแข็งค้าง “แม่นางหมิง…”
หมิงเวยหัวเราะออกมา นางวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า “เนื่องจากใต้เท้ามีความจริงใจ งั้นข้าจะไม่เสแสร้งล่ะ เกี่ยวกับเรื่องนี้ข้ามีทั้งข่าวดีกับข่าวร้าย ท่านอยากฟังเรื่องไหนก่อนดีเจ้าคะ”
เมื่อเห็นนางดูสงบเจี่ยงเหวินเฟิงก็โล่งใจ เขาตอบไปว่า “แล้วแต่แม่นางเลย”
