องก็ล้มป่วย ทางด้านจวนจิงเจ้าเองก็ไม่ได้รับข่าวคราว ลูกเลยมาขอคำแนะนำจากเสด็จพ่อ”
ฮ่องเต้พยักหน้า “เป็นเช่นนั้นหรือแล้วสถานการณ์ของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างไรบ้าง”
เจียงเชิ่งตอบ “ไม่ได้ป่วยเป็นโรคร้ายแรงอะไรพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ท่านอายุมากแล้วลูกเลยเป็นกังวล”
ได้ยินเขาพูดเช่นนั้นฮ่องเต้ก็รู้สึกพอใจ “ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นยายของลูก เป็นห่วงท่านก็เป็นเรื่องสมควรแล้วส่วนเรื่องตามหาคน เจียงชิงกำลังเร่งตามหาอยู่ไม่ใช่หรือลูกต้องการคำแนะนำอะไรงั้นหรือ”
เจียงเชิ่งตอบ “ใต้เท้าเจี่ยงมีความสามารถตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาเพิ่งได้รับตำแหน่งเจ้าเมือง เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องรีบเร่งแก้ไข ลูกพบว่าการหายตัวไปของน้องหญิงน่าจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มยาจก เสด็จพ่อเองก็คงทราบดีว่ากลุ่มยาจกเป็นภัยพิบัติในเมืองหลวงมานาน น่าเสียดายที่เจ้าเมืองในราชวงศ์ก่อนไม่สามารถกวาดล้างได้หมด ลูกจึงมาขอให้เสด็จพ่อช่วยออกคำสั่งให้ลูกตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดด้วยเถิด”
เขาชะงักไปชั่วขณะแล้วพูดต่อว่า “เมืองหลวงมีเกียรติและอำนาจที่ซับซ้อนมากมาย ถึงแม้ใต้เท้าเจี่ยงจะมีความสามารถ แต่เขาก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทนต่อแรงกดดันได้ หากมีพระราชกระแสรับสั่งของเสด็จพ่อในมือลูกสามารถจัดการเรื่องต่างๆ ภายใต้ตำแหน่งองค์ชายได้ สามารถใช้อำนาจกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก หลายวันมานี้แค่ลูกนึกถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับน้องหญิงหัวใจของล
