งการให้ข้าช่วยอะไรถึงต้องไม่อยู่จวนสักพัก”
เขานึกว่าเหมือนกับเมื่อวานนี้แค่แอบออกไปทำธุระ
หมิงเวยพาเขาออกไปข้างนอก “พี่ห้า ท่านรู้หรือไม่ว่าหากต้องการเข้าใกล้โจรลักพาตัวพวกนั้นต้องเริ่มจากตรงไหน”
จี้เสียวอู่กะพริบตาปริบๆ “เจ้าคงไม่ให้ข้าแกล้งทำเป็นโจรลักพาตัวใช่หรือไม่”
หมิงเวยส่ายหน้า “โจรลักพาตัวอยู่กันเป็นกลุ่ม หากให้ท่านแสร้งทำท่านทำได้หรือ”
“แล้วเจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร”
นางหยุดอยู่ที่ทางแยกถนนแล้วชี้ไปที่ขอทานที่กำลังขอทานอยู่ข้างถนน “เคยได้ยินคำว่ากลุ่มยาจกหรือไม่”
“อา!” จี้เสียวอู่ตื่นเต้นมาก “เจ้ารู้จักกลุ่มยาจกงั้นหรือ พวกเขาเหมือนกับที่เขียนไว้ในนิทานหรือไม่เป็นกลุ่มใหญ่อันดับหนึ่งในใต้หล้า สร้างวีรกรรมที่ยุติธรรมและกล้าหาญ ช่วยเหลือผู้คนที่ถูกคุกคามจากผู้ไม่หวังดี”
หมิงเวยยิ้ม “พี่ห้าช่วยอ่านบันทึกให้น้อยลงหน่อย! กลุ่มยาจกมีอยู่จริง แต่ไม่ได้เป็นองค์กรใหญ่ที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันตามที่เขียนไว้ในนิทาน กลุ่มยาจกในแต่ละพื้นที่ไม่ได้อยู่ใต้คำสั่งของผู้ใด แม้ว่าจะอยู่ในที่แห่งเดียวกัน แต่ก็แบ่งออกเป็นหลายฝ่าย บางคนยึดมั่นในความยุติธรรมและความกล้าหาญ แต่บางคนก็ก่อกรรมทำชั่วไปหมด”
“เป็นเช่นนั้นหรือ! แล้วเหตุใดเจ้าถึงรู้ถึงเพียงนี้ล่ะ”
หมิงเวยไม่ตอบคำถามนี้ แต่ถามกลับไปว่า “พี่ห้าสนใจอยากลองสัมผัสประสบการณ์ชีวิตของยาจกดูหรือไม่”
จี้เสียวอู่จ้องมองนางอยู่เป็นเวลานานและในที่สุดก
