น้าตะโกน “แม่นมให้ป้าฟ่านไปต้มชาคลายความตกใจมาที”
จี้เสียวอู่กระตุกยิ้มมุมปาก
นางน่ะหรือจะตกใจกลัวหากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะกลับไปอธิบายเรื่องเสื้อผ้าเปียกชื้นได้อย่างไรนางอาจลงน้ำด้วยตนเองก็เป็นได้
เขาคิดเรื่องนี้ทั้งคืนและไม่เข้าใจว่าเหตุใดลูกพี่ลูกน้องของเขาถึงกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นนางตอนที่ยังเป็นเด็กเล็กๆ ตอนนั้นนางโง่จริงๆ ใครพูดอะไรก็ไม่เข้าใจหรือที่ตัวฝูพูดมาจะเป็นความจริง เรื่องที่เสวียนหนี่เหนียงเหนียงมารับวิญญาณของนางไปเพราะฉะนั้น…
“ไอหยา!” ขณะที่กำลังใช้ความคิดเขาก็ถูกจี้หลิงตีเข้าที่หัว
“เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้แล้วไม่รู้ว่าตนเองมีน้องโง่หรือเปล่า ปกติเจ้าใจกล้าไม่ใช่หรือ เจอเรื่องเมื่อคืนก็ตกใจกลัวไปเสียได้ ดูอย่างน้องหญิงสิเจ้าไม่อายบ้างหรือ”
จูเอ๋อร์ที่เข้ามาพร้อมกับบิดายกมือเกาแก้มก่อนเอ่ย “ท่านอาอายๆ!”
“ฮิๆ!” จี้เสียวอู่ไม่อยากพูดอะไรอีก
ตัวฝูเดินเข้ามาพร้อมกล่องใส่แมงมุม “คุณหนู มาดูแมงมุมชักใยกันเถอะเจ้าค่ะ”
จูเอ๋อร์รีบวิ่งเข้าไปหา “ชักใย แมงมุมชักใย!”
สะใภ้ใหญ่แตะจมูกน้อยๆ ของบุตรสาว “แมงมุมมงคลของท่านน้าลูกจะรีบร้อยทำไมฮึ”
จูเอ๋อร์หัวเราะ “ท่านแม่ แมงมุมชักใยเยอะหรือไม่”
นางอุ้มบุตรสาวขึ้นให้มานั่งบนตักก่อนตอบ “แน่นอน! มือของท่านน้า…”
คำพูดสุดท้ายติดอยู่ในลำคอยังไม่ทันได้พูดออกมา
จูเอ๋อร์กะพริบตาก่อนถาม “ท่านแม่ แมงมุมล่ะ”
จี้เสียวอู่เหลือบไปมองแล้วหยิ
