ี่ยวถงที่รออยู่ใต้ชายคาเห็นเขาก็เดินเข้าไปหาอย่างดีใจ นางกำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ก็หันไปเห็นหนิงซิวที่อยู่ด้านหลังเสียก่อน “คุณชายมีแขกหรือเจ้าคะ”
หยางชูไม่ตอบแต่ถามกลับไป “อาหว่านล่ะ”
“วันนี้พี่อาหว่านยุ่งมากพอกลับมาถึงก็เข้านอนเลยเจ้าค่ะ”
หยางชูพยักหน้า “งั้นเจ้าก็ไปนอนได้แล้ว!”
เสี่ยวถงกะพริบตา “คุณชายมีแขกไม่ให้บ่าวอยู่รินชาให้หรือเจ้าคะ”
“เขาดูเหมือนแขกตรงไหนกัน” หยางชูพึมพำแล้วยกพัดโขกหัวอีกฝ่ายเบาๆ
“ในเรือนมีแค่เจ้าคนเดียวที่ไหนต่อไปหากข้ากลับมาช้า เจ้าไม่ต้องรอเป็นเด็กต้องนอนเยอะๆ จะได้ตัวสูงๆ เข้าใจหรือไม่”
เสี่ยวถงเข้านอนด้วยความไม่เต็มใจ ก่อนจากไปนางมองเหล่าสาวใช้ที่รีบเข้ามาด้วยความกระตือรือร้นแล้วแค่นหัวเราะ
หนิงซิวมองสาวใช้ด้วยสายตาเย็นชาพวกนางล้วนมีอายุเท่ากัน แต่ละคนแต่งตัวได้งดงามฉูดฉาดหรูหรา
“คุณชาย…”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหยางชูตัดบทเสียก่อน “ไปๆๆ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าหากไม่เรียกพวกเจ้าไม่ต้องออกมาให้เห็น!”
สาวใช้รู้สึกเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม “แต่พี่อาหว่านไม่อยู่คุณชายต้องมีคนคอยรับใช้นะเจ้าคะ”
“ข้าไม่มีมือมีเท้าหรือไง” หยางชูมีสีหน้าเย็นชา “ไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว!”
เมื่อห็นเขาโกรธสาวใช้ก็เงียบกริบไม่พูดอะไรต่อ
“ยังไม่ไปอีก” เหล่าสาวใช้ได้แต่ย่อกายแล้วถอยออกไป หยางชูคลี่พัดจากนั้นก็นำมาพัดใส่ตนเองเพื่อดับอารมณ์ร้อนแล้วเดินเข้าห้องหนังสือ
หนิงซิวเดินตามไปพลางพูดอย
