”
……………
รถม้าหยุดลงที่ตรอกซอยทางเข้าจวน
หมิงเวยลงจากรถและคืนเสื้อคลุมให้เขา “วันนี้ท่านได้รับไอชั่วร้ายจากในน้ำ กลับถึงจวนท่านอย่าลืมอาบน้ำด้วยน้ำขิงเพื่อขับไล่ไอชั่วร้ายออกไปนะเจ้าคะ”
“เข้าใจแล้วท่านรีบกลับจวนเถอะ”
ทั้งสามมองดูรถม้าเคลื่อนออกไปไกล จากนั้นก็เดินเข้าซอยเพื่อกลับจวน
ในจวนตระกูลจี้ จี้ฮูหยินถามไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไรแล้ว “พวกเขากลับมาหรือยัง เหตุใดถึงยังไม่เห็นใครเลย”
ลูกสะใภ้ได้แต่กล่าวปลอบใจ “ท่านแม่อย่าใจร้อนไปเลยเจ้าค่ะ เสียวอู่ก็อยู่ด้วยจะต้องไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอนเจ้าค่ะ”
จี้ฮูหยินตอบ “เพราะเขาอยู่ด้วยข้าถึงกังวลผู้ใดจะรู้ว่าเด็กคนนั้นอาจทิ้งเสี่ยวชีไว้กลางทางแล้วตนเองก็ออกไปเที่ยวเล่นก็เป็นได้”
จี้หลิงเอ่ยขัดจังหวะ “ท่านแม่ ท่านดูถูกเขาเกินไปแล้วขอรับ ถึงเสียวอู่จะรักสนุก แต่เมื่อไรที่เขาจะก่อเรื่องเขาชั่งน้ำหนักความสำคัญได้”
“แต่นี่ยังไม่มีใครกลับมาเลยจะให้ข้าวางใจได้อย่างไรกัน” จี้ฮูหยินพูดเรื่อยเปื่อย “สะใภ้ชีที่อยู่เรือนข้างๆ กลับมาบอกว่ามีอสูรน้ำปรากฏตัวที่สระฉางเล่อ เกิดความวุ่นวายกันใหญ่ลูกก็รู้ว่าพวกที่ชอบลักพาตัวมักชอบอาศัยโอกาสนี้ลักพาตัวผู้คน เสี่ยวชีเป็นเด็กดีขนาดนั้นหากถูกพวกมันจับจ้องขึ้นมาจะทำอย่างไร”
จากตงหนิงมาถึงเมืองหลวงจี้หลิงเห็นกับตาตนเองว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ มีความลับมากมายซ่อนอยู่เพราะฉะนั้นเขาถึงไม่ค่อยกังวลแต่อย่างใด
คำพูดนั้น
