ได้เตือนความทรงจำของจี้ฮูหยิน “ข้าเองก็มีน้องสาวห่างๆ ที่ถูกลักพาตัวเช่นนี้เหมือนกันตอนนั้นนางออกไปดูโคมไฟในเทศกาลหยวนเซียว ผู้คนพลุกพล่านมากเกินไปพอข้าหันกลับมาก็ไม่พบนางแล้ว”
พูดแล้วจี้ฮูหยินก็ยิ่งเป็นกังวล “ไม่ได้การ ข้าจะออกไปดูพวกเขาเสียหน่อย”
“ท่านแม่!” จี้หลิงอดร้องออกมาไม่ได้
ทันทีที่จี้ฮูหยินเดินไปเปิดประตูนางก็เห็นเด็กทั้งสามคนยืนอยู่ด้านนอกกำลังจะเคาะประตูพอดี
“ท่านแม่” จี้เสียวอู่อึ้ง “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าพวกเรากลับมาแล้ว”
“ไอหยา ตกใจหมด!” จี้ฮูหยินเอามือทาบอก “ข้ารอพวกเจ้ากลับมา เหตุใดถึงกลับมาดึกเช่นนี้สะใภ้ชีที่อยู่เรือนข้างๆ กลับมาตั้งนานแล้ว”
จี้เสียวอู่หัวเราะเสียงแห้ง “แค่ออกไปเดินนิดหน่อยเองขอรับ มีทหารลาดตระเวนตอนกลางคืนท่านแม่กังวลอะไร”
“แม่ได้ยินว่าที่สระฉางเล่อเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร” จี้ฮูหยินดึงหมิงเวยให้เข้ามา “ทำไมมือเจ้าถึงเย็นเพียงนี้รีบเข้าไปอาบน้ำเถอะ”
หมิงเวยก็ทำตัวเป็นเด็กดี “เจ้าค่ะท่านป้า”
นางหันกลับมาสบตากับจี้เสียวอู่และเลิกคิ้วเป็นนัยๆ จี้เสียวอู่กระตุกยิ้มมุมปาก บอกให้รู้ว่าเขาเข้าใจแล้วจะไม่ปากโป้งออกไปเด็ดขาด
…………
รถม้าหยุดลงที่หน้าจวนโป๋วหลิงโหว หยางชูเดินลงมาและอาสวนยื่นมือออกไปรับ
“ทำอะไร” หยางชูมองมือของอาสวน จากนั้นก็ก้มลงมองเสื้อคลุมในอ้อมกอดของตน
อาสวนได้ยินนายของตนถามจึงกล่าว “ข้าน้อยจะช่วยคุณชายถือขอรับ”
หยางชู
