ไม่สามารถสั่งการตนเองได้ เขาคิดในใจว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยแล้วเหตุใด…
“ข้าปิดกั้นหยางชี่ของท่านไว้ชั่วคราวเพื่อให้ท่านสามารถมองเห็นสิ่งชั่วร้ายได้ หากท่านอยากเบิกเนตรมองด้วยตนเองท่านถามอาหว่านได้ข้าสอนคาถาให้นางไปแล้ว”
หยางชูเองก็รู้ว่านางสอนอาหว่านแล้วเพียงแต่เขารู้กฎของคนกลุ่มนี้ดี วิชาที่ไม่ได้ถ่ายทอดจากอาจารย์สู่ลูกศิษย์ไม่สามารถถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้ ตอนนี้นางอนุญาตแล้วหมายความว่าให้อาหว่านสอนเขาโดยตรงได้
เมื่อเนตรสวรรค์ได้ถูกเปิดขึ้นหยางชูเพ่งมองลงไปในทะเลสาบ มีเงาที่คลุมเครืออยู่ใต้ทะเลสาบอันมืดมิด นอกจากนี้ยังมีจุดเล็กๆ สองสามจุดกำลังโจมตีรอบๆ เงามืดนั้น คงเป็นคนที่เพิ่งลงไปในน้ำก่อนหน้านี้
เพียงแต่ใต้น้ำมีผลต่อสายตาอยู่แล้วยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ถึงบนเรือสำราญจะมีแสงเทียนแต่ก็ส่องไปไม่ถึงใต้ผิวน้ำที่อยู่ลึกลงไปได้ พวกเขาหลายคนล้อมรอบโจมตี แต่ส่วนใหญ่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
จวินโม่หลีลอยอยู่เหนือผิวน้ำคอยสั่งการพวกเขา แต่เมื่อวิสัยทัศน์ไม่ค่อยดี สั่งการไปก็ไร้ประโยชน์
“พวกเขาไม่ต้องการให้พวกเราช่วยเหลือจริงๆ หรือ” หยางชูถามอีกครั้ง
“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ” หมิงเวยมองเงาหนึ่งในนั้น “เขามีความสามารถในการสกัดกั้นสิ่งชั่วร้ายนั้นได้”
เขา…หยางชูอดไม่ได้ที่จะมองลงไป
“เจิง!” มีเสียงแผ่วเบาจากใต้ผิวน้ำยิ่งรู้สึกหดหู่มากขึ้น ผิวน้ำมีการเคลื่อนไหว คลื่นพัดโหมสูงขึ้น
“เจิงๆ!”
