สมาคมคณิกาเลื่องชื่อที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ดูไม่น่ามีเบื้องหลังอะไร
นอกจากหมิงเวยแล้วด้านหลังยังมีองครักษ์ที่ผู้จัดการเชิญมา เจ้าหน้าที่ที่รักษาความสงบเรียบร้อยและยอดฝีมืออิสระที่อยู่ที่สระฉางเล่อพอดีซึ่งคนที่กระโดดขึ้นมาบนเรือสำราญนั้นมีทั้งหมดแปดเก้าคน
ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นเป็นคนที่พวกเขาคุ้นเคยเขาเป็นหนึ่งในองครักษ์ที่คุ้มกันเจี่ยงเหวินเฟิงยามไปเยือนตงหนิงนามเกาฮ่วน
เมื่อเห็นหยางชู เกาฮ่วนก็เข้ามาคารวะเขา “คารวะ คุณชายสาม”
หยางชูพยักหน้า “ครั้งนี้ท่านได้เลื่อนตำแหน่งใช่หรือไม่”
เกาฮ่วนยิ้ม “ตอนนี้ข้าน้อยทำงานอยู่ที่สำนักหลวงแล้วบังเอิญมาทำธุระแถวนี้ขอรับ” พูดจบสายตาของเขาเลื่อนไปมองหมิงเวยที่สวมหน้ากาก อีกฝ่ายเข้าใจได้ในทันที
องครักษ์เหล่านี้ที่เคยไปตงหนิงรู้ดีว่าคุณหนูเจ็ดผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เนื่องจากนางเป็นสตรีในห้องหออีกทั้งมีใบหน้าเช่นนั้นจึงไม่ควรเปิดเผยตัวในสถานการณ์เช่นนี้
เกาฮ่วนถามหยางชู แต่ที่จริงแล้วเขาถามหมิงเวย “คุณชาย เป็นอสูรน้ำจริงๆ หรือขอรับ สามารถช่วยชีวิตคนได้หรือไม่” หมิงเวยลืมตาขึ้นแล้วมองไปที่ผิวน้ำที่มืดมิดเพื่อมองหาที่ตั้งของอสูรน้ำ
องครักษ์ของสมาคมคณิกาเลื่องชื่อเห็นเกาฮ่วนก็เดินเข้ามาทักทาย เดิมทีต้องการถามความเห็นจากอีกฝ่าย แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นคนสุดท้ายที่กระโดดขึ้นมาบนเรือ เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นชุดกระโปรงลายตารางสีน้ำเงินเข้มอ่อ
