นคล้ายชุดผ้าตัดปะลายตารางนาข้าว ช่างงดงามเกินจริง ดวงตาขององครักษ์เป็นประกายเขาเดินตรงไปทำความเคารพ “ไม่ทราบว่าท่านเป็นนักพรตจากเสวียนตูกวันหรือไม่”
คนผู้นี้ดูอายุประมาณยี่สิบต้นๆ ดูอ่อนเยาว์หล่อเหลา คิ้วชี้ตรงทำให้ดูมีความเย่อหยิ่ง “ใช่”
องครักษ์ดีใจมาก “มีเซียนให้ความช่วยเหลือโชคดีสามชาติจริงๆ ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือ”
“ข้ามีนามว่าจวินโม่หลี”
“ท่านนักพรตจวิน เรื่องช่วยคนเป็นเรื่องเร่งด่วนไม่ทราบว่าต้องช่วยอย่างไรหรือ”
เมื่อเขาพูดจบก็ได้ยินเสียง ‘จ๋อม’ องครักษ์ตกใจ “มีคนถูกจับตัวไปอีกหรือ”
“ไม่ใช่ขอรับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาตอบ “เป็นคุณชายที่แบกกู่ฉินท่านหนึ่งกระโดดลงไปช่วยขอรับ”
องครักษ์ตกใจจากนั้นก็โกรธ “คนผู้นั้นเหตุใดถึงได้บ้าบิ่นเช่นนี้ นั่นอสูรน้ำนะ หากไม่มีนักพรตชี้แนะเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร”
นักขับร้องหญิงที่ซ่อนตัวอยู่หลังกลองใหญ่พูดเสียงสั่น “ท่านฝาน นั่น นั่นคุณชายหนิง!”
ท่านฝานผงะ “คุณชายหนิงไหนกัน”
ผู้ใต้บังคับบัญชารีบตอบ “ท่านฝาน ท่านจำไม่ได้หรือ คุณชายหนิงที่ก่อนหน้านี้ได้สร้างความประหลาดใจให้กับผู้ชมในจุ้ยเก๋อโหลวอย่างไรเล่า” ท่านฝานพลันนึกขึ้นมาได้
เป็นคุณชายหนิงท่านนั้น!
ครั้งก่อนเขามาที่จุ้ยเก๋อโหลว และเถ้าแก่ได้บอกว่าคุณชายท่านนี้ภายหลังได้รับเชิญจากจวนโป๋วหลิงโหว หากเป็นคนผู้นี้ละก็จะให้เขาเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด
เขารีบไปขอคำแนะนำจากจวินโม่หลี “นักพรตจวิ
