มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
“ตู้ม!” มีบางอย่างพุ่งขึ้นมาจากน้ำ
จวินโม่หลีที่ยืนอยู่บนผิวน้ำตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการพลิกตัวและกระโดดหลบหลีกสิ่งนั้นเขาสอดมือชักกระบี่ออกมา
“ติง…” เสียงกระบี่คร่ำครวญราวกับมีแสงสว่างวาบขึ้นโจมตีอสูรน้ำตัวนั้น
หมิงเวยชื่นชม “ศิษย์ของเสวียนตูกวันผู้นี้ถึงแม้นิสัยจะค่อนข้าง…แต่ฝีมือไม่เลวเลย”
หยางชูพูดไปตามตรง “ผู้ที่เข้าเสวียนตูกวันได้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดาทั้งนั้น”
“ตู้มๆ!” มีเสียงน้ำแตกกระจายตามอีกหลายครั้งแล้วคนที่กระโดดลงน้ำไปก่อนหน้านี้ก็ขึ้นตามกันมา และหนึ่งในนั้นมีหนิงซิวด้วย
แต่เมื่อเห็นเขามือหนึ่งกอดกู่ฉินอีกข้างดีดสาย เกิดเสียง ‘เจิง’ ดังขึ้น เสียงนั้นเกิดการรวมตัวกันและพุ่งโจมตีอสูรน้ำโดยตรง
หยางชูมองอย่างสงสัย “นั่น…ไม่ใช่เต่าหรอกหรือ”
บนหลังของอสูรน้ำมีเปลือกแข็งทำให้ดูเหมือนเต่าขนาดใหญ่ แต่ส่วนหัวดูดุร้ายมากคล้ายปลาแปลกประหลาดตัวหนึ่ง
เนื่องจากมีเปลือกที่แข็งขนาดนั้นอาวุธของพวกเขาที่ใช้โจมตีนั้นจึงไม่ได้ผล หยางชูที่ออกมาเดินเล่นนั้นไม่ได้พกอาวุธมาด้วย เขาจึงบินเข้าไปแล้วใช้ฝ่ามือลมจับหัวของอสูรน้ำเอาไว้
จวินโม่หลีเห็นทางออกจึงรีบเปลี่ยนกระบวนท่า เขาหันกระบี่แทงเข้าที่ดวงตาของอสูรน้ำ อย่างไรก็ตามหยางชูได้เคลื่อนไหวก่อนหน้าเขาไปแล้ว วิชากระบี่ของเขาทรงพลังก็จริงแต่กลับไม่คำนึงเลยว่าจะทำอันตรายผู้อื่นหรือไม่ สิ่งที่เขาทำเหมือนบังคับให้หยางชูจำต้องเปล
