มากขึ้น จวินโม่หลีเซและตกลงไปในน้ำ
กระบี่ของเขาถูกกัดจนหัก…
“กรร…” เสียงคำรามต่ำดังออกจากปากของอสูรน้ำ ดวงตาที่นูนออกมาเหมือนปลาคู่นั้นกลายเป็นสีเลือด เท้าทั้งสี่ข้างของมันสะบัดไปมาก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่
ผู้คนที่ล้อมรอบอสูรน้ำถูกคลื่นซัดออกไป เท้าทั้งสี่ของอสูรน้ำสะบัดไปมาอย่างแรงแล้วจู่ๆ มันก็กลายเป็นคลื่นน้ำว่ายหนีออกไปไกล
อุตส่าห์บังคับให้มันออกมาได้จะปล่อยให้มันหนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร
“ไล่ตามไป!” ทุกคนใช้วิชาตัวเบาไล่ตามอสูรน้ำไป แต่บนผิวน้ำไม่มีที่ให้ยืนเลย พวกเขาจึงไล่ตามไปได้ไม่ไกลนัก
หมิงเวยกำลังมองหาเรือก็ได้ยินตัวฝูตะโกนเรียกนาง “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! ”
เห็นตัวฝูมาพร้อมเรือลำเล็กหมิงเวยดีใจมากและรีบกระโดดลงเรือ “ไล่ตามไป!”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูไม่พูดพล่าม นางรวบรวมพลังใช้แรงในการพายเรือ เรือลำเล็กพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูหลุดออกจากคันศร
“คุณชายหยาง!” ตัวฝูตะโกนเรียกอีกครั้ง หยางชูหันมาแล้วเห็นว่าพวกนางแล่นเรือมาทางนี้ หมิงเวยยื่นมือออกไปหาเขา เขาจับมือนางไว้แน่นแล้วถูกดึงขึ้นเรือไป
ส่วนคนที่เหลือมองมาทางนี้เกาฮ่วนตื่นเต้นมาก แต่เมื่อเห็นว่าทางนั้นมีสี่คนแล้วหากขึ้นไปอีกเรือจะล่มได้เขาจึงทำได้เพียงว่ายน้ำตามต่อไป
ชั่วพริบตาเหลือเพียงคนสามกลุ่มที่ไล่ตามหลังอสูรน้ำ
พวกเขาที่อยู่บนเรือลำเล็ก จวินโม่หลีและหนิงซิว
เท้าของจวินโม่หลีเหมือนจะเหยียบอะไรสักอย่างเพื่อยืมแรง แ
