ชีวิตของหมิงเวยในสถานศึกษาดูเหมือนจะเข้าสู่เส้นทางปกติ นางได้รู้จักเพื่อนร่วมชั้นหลายคนผ่านเว่ยเสี่ยวอัน และสถานการณ์ของซุนเว่ยก็ดีขึ้นอย่างช้าๆ หมิงเวยได้มีโอกาสพูดคุยกับอีกฝ่ายบ้าง
แต่ที่น่าแปลกก็คือพี่น้องตระกูลเหวินที่เห็นได้ชัดว่าเกลียดตนมาก แต่กลับไม่มาสร้างปัญหาอะไร หมิงเวยไม่คิดว่าพวกนางตกใจกลัวหากตกใจกลัวจริงๆ เหตุใดถึงได้มองนางด้วยแววตาบูดบึ้งอยู่ซ้ำๆ เล่า หรือว่ากำลังหาโอกาสอยู่กันแน่
และแล้วเวลาก็ได้เข้าสู่เดือนเจ็ด วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด หนุ่มชาวนากับสาวทอผ้า ตอนนี้ใต้หล้าสงบสุข หยุนจิงยิ่งเจริญรุ่งเรือง ในช่วงเทศกาลชีซี[1] ร้านค้าต่างๆ แย่งกันแขวนโคมไฟเป็นร้านแรกทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
จี้ฮูหยินจัดเตรียมผลไม้ เข็มและด้าย กล่องใส่ของเล็กๆ แล้วพูดกับลูกสะใภ้อย่างอารมณ์ดีว่า “ตั้งแต่ลูกสามกับลูกสี่ออกเรือนไปบ้านเราไม่เคยฉลองเทศกาลชีซีอีกเลย”
ลูกสะใภ้ของนางยิ้มก่อนเอ่ย “อีกไม่กี่ปีจูเอ๋อร์จะได้ฉลองเทศกาลแล้วเจ้าค่ะ”
จูเอ๋อร์ยังเล็กจึงยังสนเข็มร้อยด้ายไม่ได้ แต่นางชอบเรียนรู้ เมื่อเห็นหมิงเวยและตัวฝูกราบไหว้สาวทอผ้า นางจึงไหว้ตามจากนั้นสายตาก็มองไปยังผลไม้บนถาดแล้วถามว่า “ท่านแม่ จะได้กินเมื่อไรหรือเจ้าคะ จูเอ๋อร์อยากกิน”
นางลูบหัวบุตรสาวก่อนเอ่ยตอบ “รอแมงมุมชักใยก็ทานได้แล้ว”
“แล้วเมื่อไรแมงมุมจะชักใยหรือเจ้าคะ”
“ลูกต้องถามท่านอาแล้วล่ะ”
จี้เสียวอู่ลุกขึ้นจากเตียงไ
