เว่ยเสี่ยวอันกระตือรือร้นมาก “เจ้าหมายถึงอาจารย์หนิงหรือ อาจารย์มีนามว่าหนิงซิว ข้าไม่ค่อยรู้ภูมิหลังของอาจารย์หรอก ท่านเข้าเมืองหลวงเมื่อปีก่อน มีชื่อเสียงมากในเจ๋อกุ้ยโหลว จากนั้นเขาก็ได้รับเชิญจากจวนโป๋วหลิงโหวไม่นานเขาก็มาสอนที่สถานศึกษาแห่งนี้”
หมิงเวยคิด จวนโป๋วหลิงโหวงั้นหรือ หยางชูจะรู้ไหมนะ
ทั้งสองเดินกลับไปยังห้องเรียนเพื่อเก็บข้าวของเตรียมเลิกเรียน ตอนที่เดินออกไป ประจวบเหมาะกับซุนเว่ยที่เดินกลับเข้ามาพอดีนางมองหมิงเวยและก้มหัวให้
ยามเดินสวนกันหมิงเวยได้ยินเสียงแผ่วเบาราวกับยุง “ขอบคุณ”
หมิงเวยยิ้มบางๆ บนร่างกายของซุนเว่ยมีร่องรอยพลังของตนเป็นเพราะว่านางได้ใช้นกหวีดไปแล้ว
……………
