สามตระกูลเหวินหัวเราะเสียงเย็น กวาดสายตามองร่างกายของหมิงเวยด้วยแววตาเยือกเย็น “ผิวกายสวยงามเช่นนี้หากเป็นรอยขึ้นมาคงไม่งาม!”
ด้วยเหตุนี้สายตาของเหล่าคุณหนูทั้งหลายจึงฉายแววดุร้าย พวกนางจ้องมองใบหน้าของหมิงเวยด้วยความรู้สึกที่อยากจะทำให้ใบหน้านั้นเป็นรอยให้เสียโฉมไปซะ ก็แค่บุตรสาวขุนนางต้องอาญาผู้ต่ำต้อยผู้หนึ่งเหตุใดถึงเกิดมางดงามขนาดนี้ช่างขวางหูขวางตาเสียจริง!
“เลือกมา!” คุณหนูสามตระกูลเหวินพูดออกมาสองคำจากนั้นนางก็ไม่พูดอะไรอีก
เกิดความเงียบรอบกายชั่วขณะหมิงเวยมองสนามของสถานศึกษา ระยะห่างขนาดนี้ อีกทั้งยังถูกปิดกั้นด้วยพงหญ้าอีกจึงไม่มีผู้ใดมองเห็นที่นี่ได้ บรรดาสาวใช้ที่เหล่าคุณหนูพามาล้วนถูกทิ้งให้อยู่ด้านนอกทั้งหมด
อืม เป็นสถานที่ที่ดีมากหากมีการทะเลาะก็คงไม่มีผู้ใดพบเห็น หมิงเวยกังวลว่าหากพวกนางได้รับบาดเจ็บคงไม่สามารถอธิบายให้อาจารย์เข้าใจได้!
งูขาวเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อเตรียมเคลื่อนไหว “นายท่านเจ้าคะ ข้าปรากฏกายได้แล้วให้ข้าจัดการพวกนางดีหรือไม่”
อืม เป็นความคิดที่ไม่เลวงูขาวฝึกตนจนประสบความสำเร็จสามารถปรากฏกายให้ผู้อื่นเห็นได้และยังสามารถร่ายคาถาง่ายๆ ได้อีกด้วย ไม่มีทางทิ้งร่องรอยไว้แน่แถมยังทำให้พวกนาง…
เสียงสวบสาบดังเข้ามาดูเหมือนว่ามีคนหลายคนเหยียบหญ้ามาทางนี้ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น “โอ้ นั่นคุณชายห้าตระกูลจี้ไม่ใช่หรือ เหตุใดวันนี้ถึงมาเข้าเรียนได้ ช่างหายากจริงๆ
