บนักเรียนห้องหลิงหานได้ยาก! ระหว่างที่พูดคุยกันพวกนางก็มาถึงหน้าห้องเรียน และได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากด้านในห้อง
สาวใช้ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปตัวฝูจึงรออยู่ด้านนอก เฉินเสวียอวี้ผลักประตูและพาหมิงเวยเข้าไปในห้องที่มีเด็กสาวซึ่งอยู่ในวัยอันสมควร
เมื่อหมิงเวยเข้ามาในห้องนี้เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นเด็กสาวมากมายรวมตัวกัน เมื่อนับดูแล้วน่าจะยี่สิบกว่าคนได้ เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาสายตามากกว่ายี่สิบคู่จับจ้องมองไปที่หมิงเวย
บางคนก็มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนเลิกคิ้ว
เฉินเสวียอวี้พูดขึ้นว่า “นางเป็นนักเรียนใหม่ที่จากนี้ไปจะมาเรียนร่วมกับพวกเจ้า” จากนั้นก็เรียกหมิงเวย “กล่าวทักทายเพื่อนๆ สิ”
หมิงเวยย่อกายทำความเคารพและกล่าวชื่อแซ่ของตนเองด้วยรอยยิ้ม
เฉินเสวียอวี้โบกมือเรียกเด็กสาวคนหนึ่ง “นางเป็นหัวหน้าห้องชื่อซุนเว่ย หากมีปัญหาเรื่องเรียนให้ไปหานางได้เลย” จากนั้นก็เรียนซุนเว่ยให้มาดูแลเพื่อนใหม่
ซุนเว่ยมองนางอย่างเย็นชาทำแค่พยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร เฉินเสวียอวี้ชี้ไปที่โต๊ะหนังสือที่อยู่หลังสุด จัดแจงที่นั่งให้นางและเดินออกจากห้องไป
หมิงเวยนั่งลงหลังโต๊ะหนังสือจากนั้นก็หยิบพู่กัน หมึก กระดาษและสมุดออกมา ไม่ใช่ว่านางไม่เห็นสายตาของเหล่าบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ที่มองมาเป็นครั้งคราวซึ่งดูจะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก แต่นางไม่ได้จริงจังกับการเข้าเรียนอยู่แล้ว ช่างพวกนางเถอะ!
หลังจากนั้นไม่นานอาจา
