หมิงเฉิงสงสัยถึงแม้เขาจะมีสหายคนสนิทในเมืองหลวง แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าตนออกจากคุกเมื่อไร…
“นายของท่านคือผู้ใดงั้นหรือ”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายไร้ความยินดี คนผู้นั้นจึงหยุดชะงักแล้วตอบไปว่า “นายของข้าน้อยแซ่จี้ขอรับ”
หมิงเฉิงงงวยคนของตระกูลจี้งั้นหรือ เขาไม่เห็นจำได้เลย!
ทันใดนั้นฮูหยินสี่ก็นึกขึ้นมาได้ นางดึงหมิงเฉิงเข้ามาแล้วกระซิบบอก “ตระกูลของท่านป้าสาม”
ครอบครัวของท่านป้าสามงั้นหรือ หมายความว่า…แววตาของหมิงเฉิงมีความสับสน
หมิงคุนถามตรงๆ ไปว่า “พี่เจ็ดให้คนมารับพวกเราหรือ”
หมิงเฉิงเห็นอีกฝ่ายไม่กล่าวปฏิเสธอะไร ก็คงจะเป็นอย่างนั้น เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ตงหนิง เขาก็ก้าวขาไม่ออก
เมื่อคิดจะเอ่ยคำปฏิเสธออกไปอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาว่า “คุณชายสี่ไม่ต้องละอายใจขอรับ นายของข้าน้อยบอกว่ากรรมเกิดจากเหตุ มีเหตุจึงมีผลตามมา พี่น้องควรยื่นมือช่วยเหลือ นี่เป็นความปรารถนาดีที่ต้องตอบแทน เมื่อจบเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต้องข้องเกี่ยวกันแล้ว”
หมิงเฉิงก้มหน้ามองน้องชายและน้องสาวที่ร่างกายอ่อนแอแล้วกัดฟันพูดไปว่า “ขอบพระคุณมากขอรับ”
แล้วทั้งสี่คนก็ขึ้นรถม้าเดินทางไปได้ครึ่งชั่วยามรถม้าก็หยุดลง “เชิญคุณชายขอรับ” หมิงเฉิงพาครอบครัวของตนลงจากรถม้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นเรือนหลังเล็กหลังหนึ่ง
คนผู้นั้นเปิดประตูและพาพวกเขาเข้าไปด้านในพร้อมกับยื่นโฉนดแผ่นหนึ่งให้พวกเขา “เรือนหลังนี้นายของข้าน้อยได้จ่ายค่าเช
