่าให้เป็นเวลาสามเดือน นอกจากนี้ในครัวยังมีข้าวสารอาหารแห้งให้ซึ่งพอทานได้สองเดือนแล้วเงินก้อนนี้ พวกท่านเพิ่งออกมาจากที่นั่นควรไปร้านยาเพื่อดูอาการจะดีกว่า ออกจากซอยนี้ไปจะเป็นถนนสายหลักผิงอันคงทำมาหากินได้ไม่ยาก” หมิงเฉิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดอย่างรอบคอบถึงเพียงนี้เขาก้มศีรษะขอบคุณ
อีกฝ่ายยิ้มและพูดว่า “ผู้มีจิตใจดีย่อมได้รับสิ่งที่ดี ข้าน้อยขอตัวขอรับ”
เมื่อคนผู้นั้นจากไปหมิงเฉิงถอนหายใจในใจแล้วคิดจะเรียกน้องสาวน้องชายให้ไปอาบน้ำล้างตัว แต่ไม่คิดว่าเมื่อหันกลับไปจะเห็นใบหน้าอาบน้ำตาของหมิงเซียง
“อาเซียง เป็นอะไรไปเจ็บตรงไหนงั้นหรือ”
หมิงเซียงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วส่ายหัว “น้องไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพียงแต่…ไม่คิดว่าพี่เจ็ด…”
คืนนั้นแม้นางจะไม่อยู่ในเหตุการณ์ แต่เมื่ออยู่ในคุกกับญาติผู้หญิงคนอื่นๆ ฮูหยินหกกลายเป็นบ้า ตะโกนด่าเช้าเย็นนางจึงรู้เรื่องราวทุกอย่าง
หมิงคุนถามว่า “พี่สี่ หลังจากนี้พวกเราจะไม่ได้พบพี่เจ็ดแล้วงั้นหรือ” หมิงเฉิงอ้าปากไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้
ฮูหยินสี่พูดเสียงเบา “ไม่ได้พบกันน่ะดีแล้ว นางอยู่ตระกูลจี้ถึงจะพูดไม่ได้ว่าร่ำรวยอะไร แต่นางก็เป็นคุณหนูตระกูลขุนนาง…เพราะฉะนั้นลืมกันและกันเสียเถอะ!”
แล้วทั้งสี่ก็ไปอาบน้ำอาบท่า ทำอาหารทาน จากนั้นก็พักผ่อนโดยไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก
เช้าวันต่อมาหมิงเฉิงเดินทางไปรับบิดา เมื่อเขาไปถึงศาลว่าการ เจ้าหน้าที่กลับบอกว่านายท่านสี่อ
