ไม่เถียงอะไรก็แล้วกัน
“ท่านมาหาข้าเพื่อระบายความอัดอั้นในใจไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้ายังจำได้ว่าตอนอยู่ที่ตงหนิงข้าเคยถามท่านเรื่องชาติกำเนิด ท่านได้สาบานว่าจะไม่พูดออกมา แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็มาบอกกับข้า ท่านตัดสินใจอะไรไปงั้นหรือ”
แขนเสื้อที่ปิดบังใบหน้าของหยางชูเลื่อนออกเขาลุกขึ้นนั่ง “เพราะข้าเห็นแจ้งในเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไรหรือ”
“หากต้องมีชีวิตอยู่บนความทรมานเช่นนี้ มิสู้…”
“ตายอย่างมีความสุขงั้นหรือ”
“….” หยางชูโกรธ “ท่านอยากให้ข้าตายใช่หรือไม่”
หมิงเวยทำได้เพียงยิ้มอย่างจริงใจ “ข้าแค่พลั้งปากไปเอง ท่านพูดต่อเถอะเจ้าค่ะ”
หยางชูมองนาง “ข้าไม่อยากทรมานแบบนี้ไปทุกวันแล้ว ข้าอยากรู้ว่าความจริงคืออะไรกันแน่ หากข้าเป็นบุตรที่เกิดจากความสัมพันธ์ลับของพวกเขาจริง ถ้าอย่างนั้นก่อนที่ท่านพ่อเสียชีวิต พวกเขาได้…หากเป็นเช่นนั้นจริง ท่านพ่อเสียชีวิตได้อย่างไร ทุกคนต่างบอกว่าท่านพ่อป่วยตาย แต่ข้าไปตรวจดูมาแล้ว ท่านพ่อเป็นวรยุทธ์ตั้งแต่เด็กมีร่างกายที่แข็งแรงและไม่มีประวัติการเจ็บป่วยใดเลย…”
“ท่านสงสัยว่าเขาถูกคนผู้นั้นฆ่าตายงั้นหรือเจ้าคะ” หมิงเวยยกมือแตะคาง “ความเป็นไปได้มีน้อยมาก ท่านย่าของท่านเป็นองค์หญิงผู้มีส่วนก่อตั้งอาณาจักร แม้ท่านจะไม่ได้ต่อสู้เพื่ออำนาจ แต่ท่านก็มีอำนาจที่แข็งแกร่ง ท่านจะประเมินต่ำไปได้อย่างไรแล้วยังท่านปู่ของท่านที่เป็นถึงแม่ทัพหากเขากล้าที่ทำเช่นนั้นต่อตระกูลหยางจะยังสามา
