่เดือนห้าแล้วอากาศจึงเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ
แต่จี้เสียวอู่ไม่ได้ทำเพื่อนาง แต่เพื่อเอาใจตัวฝู จึงออกรับหน้าที่นี้มาไว้ที่ตนเอง
เมื่อเห็นหมิงเวยลืมตาขึ้นเขาก็เบะปากแล้ววางพัดลง “เจ้าสามารถหลับได้จริงๆ ทานอาหารเช้าเสร็จก็หลับยาวจนถึงกลางวัน ทานอาหารกลางวันเสร็จก็หลับยาวจนถึงเย็น ชีวิตของเจ้ามีแค่กินกับนอนอย่างนั้นหรือ”
หมิงเวยคิด “ไม่ใช่เจ้าค่ะ”
“แล้วมีอะไรอีก” จี้เสียวอู่มองนางอย่างสงสัย
“ยังมีซื้อๆๆ ไง!” นางกวักมือเรียกตัวฝูแล้วส่งรายการที่เขียนไปให้นาง “ให้คนไปซื้อยาพวกนี้ หากความรู้ไม่เพียงพอไม่ต้องเรียกมา” ตัวฝูรับคำแล้วเดินเข้าไปในห้องเพื่อหยิบเงิน
จี้เสียวอู่มีสายตาที่ดีมองแวบหนึ่งเขาเห็นว่ารายการที่เขียนไปนั้นคือโสม เขากวางอ่อน และบัวหิมะก็ตกใจจนพูดไม่ออก “ของพวกนี้ราคาสูงมาก! เจ้าจะซื้อไปทำอะไรกัน”
“แน่นอนว่า…เพื่อความงามไงเจ้าคะ!” นางหัวเราะและเชิดคางขึ้นให้เขาเห็นถึงความงามที่น่าตื่นตา
“เพื่อความงามต้องจ่ายเงินมากมายขนาดนี้เชียวหรือ” จี้เสียวอู่รู้สึกว่ามุมมองทั้งสาม[1]ของเขาพังทลาย “ข้าเห็นท่านแม่กับพี่สะใภ้แค่ทาปากเอง…”
“นั่นเป็นเพราะครอบครัวไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้นไงเจ้าคะ!” หมิงเวยมองเขาอย่างสมเพช “ท่านคิดว่าความงามดั่งบุปผานั้นร่วงหล่นมาจากสวรรค์งั้นหรือ ไม่มีเงินแล้วจะดูดีได้อย่างไร ตอนนี้ท่านรู้หรือยังว่าท่านป้า ท่านลุง พี่ใหญ่และพี่สะใภ้เสียสละมากแค่ไหน”
จี้เสียวอู่ที
