ม่เช้า พระสนมกำลังรออยู่ข้าขอตัวก่อน”
“เดินทางปลอดภัยล่ะ อย่าให้พระสนมต้องรอนาน” นางหลูมองเขาจากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
ทันทีที่เงาของเขาลับสายตารอยยิ้มบนใบหน้าของนางหลูก็หายไป
“ไอ้ลูกนอกสมรส กล้าดียังไงมาวางท่าต่อหน้าข้า!”
สาวใช้ข้างกายนางหลูได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจแล้วรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ
“ฮูหยินเจ้าคะ ระวังคนอื่นจะได้ยินเข้านะเจ้าคะ!”
นางหลูยกมือจัดผมด้านข้างแล้วพูดอย่างเกียจคร้าน “ได้ยินแล้วอย่างไร คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็ทราบกันดี! ท่านน้าอะไรกัน หากไม่ใช่มารดาแท้ๆ จะปฏิบัติต่อเขาเช่นนั้นหรือ”
สาวใช้ทำอะไรไม่ถูก นางปิดปากตนเองสนิทตลอดทางจนกระทั่งเข้าไปในห้องพร้อมนางหลู เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่แล้วจึงเปิดปากพูดว่า “ฮูหยินเจ้าคะ ฝ่าบาทโปรดปรานกุ้ยเฟยมากหากคำพูดนี้หลุดไปถึงหูผู้อื่นเข้าจะแย่เอานะเจ้าคะ!”
นางหลูเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพูดไปว่า “เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็ไม่มีผู้ใดพูดเรื่องนี้นี่” เมื่อคิดอีกทีนางก็ไม่พอใจ
“ข้าก็แค่โกรธก็รู้กันอยู่ว่าเขาเป็นลูกนอกสมรสที่ถูกนำกลับมาแต่ท่านปู่ท่านย่ากลับรักมันอย่างกับอะไร แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ต่างยกมันไว้เหนือหัว ซื่อจื่อทำได้แต่ต้องอดทนเท่านั้น”
สาวใช้รู้สึกอยากตายขึ้นมากะทันหัน “ฮูหยินเจ้าคะ ลูกนอกสมรสใช่คำที่จะพูดออกมาได้ตามใจหรือเจ้าคะ!”
นางหลูหัวเราะเสียงเย็น “มันไม่ใช่คนตระกูลหยาง อยู่ในตระกูลหยางไม่ใช่ลูกนอกสมรสแล้วเป็นอะไร”
“แ
