อย “เนื่องจากหลักฐานได้ข้อสรุปแล้วให้เขียนฎีกาถวายมาก็พอแล้วล่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบรับ “พะย่ะค่ะ”
“ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เจี่ยงชิง[1]เดินทางมาเหนื่อยๆ กลับไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ วันรุ่งขึ้นค่อยมาจัดการก็ไม่สาย”
เจี่ยงเหวินเฟิงค้อมตัวทำความเคารพ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เป็นห่วง กระหม่อมทูลลาพะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้โบกมือสั่งการขันทีว่านต้าเป่าที่อยู่ข้างกาย “เจ้าไปส่งเจี่ยงชิงที”
เจี่ยงเหวินเฟิงเดินตามว่านต้าเป่าออกจากท้องพระโรง พอดีกันกับที่นางกำนัลสองสามคนเดินเรียงแถวถือกล่องอาหารมาทางนี้
เมื่อเห็นพวกเขาขันทีที่เดินนำยิ้มกล่าวทักทาย “คารวะว่านกงกง ใต้เท้าเจี่ยง”
ว่านต้าเป่าเผยรอยยิ้ม “ชุยกงกง สนมเผยมีธุระงั้นหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงมักเดินอยู่ในพระราชวังจึงจำได้ว่าคนผู้นี้คือชุยชุ่นคนสนิทของเผยกุ้ยเฟย ดึกดื่นเช่นนี้คงนำอาหารมื้อดึกมาถวายฮ่องเต้กระมัง
ชุยชุ่นตอบว่า “เหนียงเหนียงเป็นห่วงฝ่าบาทจึงรับสั่งให้ข้าน้อยทำพระกระยาหารมื้อดึกมาถวายขอรับ”
ว่านต้าเป่ายิ้ม “ฝ่าบาทอยู่กับคุณชายสามทางด้านนู้น ท่านเรียกนางกำนัลนำไปถวายได้”
ชุยชุ่นกล่าวขอบคุณและถามว่า “ใต้เท้าเจี่ยงกำลังจะออกจากวังหรือขอรับ”เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า
ชุยชุ่นพูดว่า “ใต้เท้าทำงานหนักคงเหนื่อย อาหารมื้อดึกเหนียงเหนียงเตรียมไว้หลายสำรับทีเดียว เนื่องจากใต้เท้ากำลังเดินทางกลับ เช่นนั้นนำกลับไปทานด้วยดีหรือไม่ขอรับ เช่นนี้จะได้ไม่ผิดต่อความปรารถน
