่าสนุกมากมาย! แต่ตอนนี้เมื่อนางมองไปยังเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่จากระยะไกลนางก็ตระหนักถึงสิ่งที่ท่านอาจารย์พูด
แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล นครหลวงอุดมสมบูรณ์
มิเห็นพระราชวัง จะรู้จักโอรสสวรรค์ได้เยี่ยงไร
บนถนนกว้างขวางคึกคัก คนเดินขวักไขว่จนไหล่แทบชนกันตลอดทาง รถม้าบรรทุกสินค้าจำนวนนับไม่ถ้วนเรียงรายเพื่อเข้าสู่ประตูเมืองเมื่อมองจากระยะไกล ยาวคดเคี้ยวมากกว่าสิบลี้
“คนเยอะมากเลยเจ้าค่ะ!” ตัวฝูที่ไม่เคยเห็นคนจำนวนมากขนาดนี้ร้องอุทานออกมา
จี้หลิงที่นั่งอยู่หน้ารถยิ้ม “ที่นี่คือเมืองหลวง คนเยอะไม่ใช่เรื่องแปลกเลย”
ตัวฝูยืดคอมองขบวนที่ดูยาวออกไปไม่สิ้นสุดก็รู้สึกกังวล “คนเยอะมากมายเพียงนี้แล้วเมื่อไรพวกเราจะได้เข้าเมืองหลวงกันล่ะเจ้าคะ”
“ไม่ต้องใจร้อนไปหรอก” จี้หลิงตอบ “ใต้เท้าเจี่ยงต้องพานักโทษเข้าเมืองหลวงจึงไม่จำเป็นต้องผ่านประตูเมืองเหมือนพวกเขารอพวกเขาเจรจากันเสร็จเมื่อไรพวกเราก็เข้าเมืองหลวงได้แล้ว” เป็นดังที่คาดไว้ผ่านไปไม่นานขบวนรถก็เคลื่อนไหว
พวกเขาเคลื่อนที่ผ่านประชาชนที่ลากเข็นเกวียนเหล่านี้เข้าหยุนจิงทางประตูอื่น หมิงเวยมองทิวทัศน์ริมถนนผ่านหน้าต่างรถ เมื่อเทียบกับหยุนจิงที่หรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวาที่นางเคยเห็น หยุนจิงในตอนนี้งดงามน้อยกว่า แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่า
แบบนี้สิสมกับที่เป็นเมืองหลวง
ขบวนรถเดินทางเข้าเมืองอย่างเงียบๆ อาสวนเดินเข้ามาหา “คุณชายจี้ พวกเราจะพานักโทษเหล่านี้ไปที่ศาลต้าหล
