ท่านอาเสียแล้ว น้องหญิงไม่มีผู้ใดดูแลเลยรับกลับมาด้วยขอรับ”
“เรื่องของเสียวอู่ค่อยว่ากันทีหลังขอรับ”
หมิงเวยยืนอยู่ด้านหลังจี้หลิง หากใครมองมาทางนี้นางก็ส่งรอยยิ้มกว้างไปให้ ซึ่งก็ได้รับความโปรดปรานจากหญิงสาวเหล่านี้ในไม่ช้า
ก่อนหน้านี้ได้ยินจากตระกูลจี้ว่าลูกพี่ลูกน้องหญิงของเขาเป็นคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงไม่คิดเลยว่านางจะไม่ถือตัวเช่นนี้
ทั้งสามมาถึงประตูเรือนตระกูลจี้อย่างรวดเร็ว จี้หลิงให้เด็กรับใช้กลับมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ตระกูลจี้ได้รับข่าวแล้วเมื่อพวกเขามาถึงประตูก็เปิดออกพอดี
“ท่านพ่อ!” มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้นตามด้วยร่างเล็กๆ ราวกับตุ๊กตาอายุไม่เกินสองสามขวบวิ่งออกมา
จี้หลิงก้าวไปข้างหน้าและอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง ใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “จูเอ๋อร์อยู่ที่นี่เป็นเด็กดีหรือไม่ คิดถึงพ่อหรือเปล่า”
“คิดถึง!” เด็กน้อยกอดเขา “จูเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อ ร้องไห้ทุกวันเลย!”
“จริงหรือ ไหนให้พ่อดูหน่อยตาบวมจากการร้องไห้หรือเปล่า”
ในขณะที่สองพ่อลูกหวานใส่กันก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น “พี่ใหญ่พอได้แล้ว! น้องหญิงอยู่ที่นี่ด้วยนะ รีบพานางเข้ามาเถิด!”
หมิงเวยได้ยินเสียงใสกังวาน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสตรีอายุประมาณยี่สิบปี ใบหน้ากลมคิ้วสวย ร่างเล็ก มีดวงตากลมสดใส
เมื่อเห็นนางมองมาทางนี้อีกฝ่ายจึงยิ้มให้ “นี่คงเป็นลูกพี่ลูกน้องจากตระกูลหมิงสินะ เดินทางมาที่นี่คงลำบากมากรีบเข้ามาก่อนเถิ
