ที่อาศัยอยู่ที่นี่ ท่านแม่เคยบอกว่าไม่ง่ายเลยที่ท่านลุงจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงดูท่าจะเป็นเรื่องจริง
จี้หลิงบอกคนขับรถม้าว่า “มีร้านขายรถม้าอยู่ริมถนน เจ้านำรถม้าไปส่งที่นั่นแล้วกลับบ้านไปได้เลย”
คนขับรถม้ารับคำและช่วยขนสัมภาระลง จี้หลิงแบกโถขี้เถ้าไว้บนหลังและเดินนำหมิงเวยกับตัวฝูเข้าไปในตรอก หญิงสาวคนหนึ่งเห็นเขาจึงตะโกนขึ้น “นั่นจี้เกอใช่หรือไม่ กลับมาแล้วหรือ”
จี้หลิงพยักหน้าและตอบกลับไป “ขอรับ ท่านป้าเหมียว”
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยหญิงสาวที่อยู่ใกล้ๆ ก็มองมาทางนี้แล้วยังมีเด็กวิ่งเข้ามาหาเพื่อขอขนม “ลุงจี้ ตอนที่ท่านไปท่านบอกว่าจะนำขนมมาให้พวกเรา”
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเคร่งขรึมของจี้หลิงเขาพูดว่า “การเดินทางครั้งนี้รีบนักเลยไม่มีเวลา แต่ขากลับข้าซื้อขนมมาให้แล้วเดี๋ยวจะให้เสียวอู่นำมาแจกให้พวกเจ้า ดีหรือไม่”
ความสนใจของเหล่าหญิงสาวอยู่ที่หมิงเวยและตัวฝู นายบ่าวคู่นี้แปลกจริงๆ คุณหนูเกิดมาได้งดงามขนาดนี้แต่ทำไมถึงมีสาวใช้ได้อัปลักษณ์เช่นนี้เล่า
พวกนางต่างคนต่างพูดว่า “จี้เกอ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าจะไปหาลูกพี่ลูกน้องหญิง หรือว่าแม่นางผู้นี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้างั้นหรือ”
“ไม่ได้บอกว่าจะไปดูนางหรอกหรือ เหตุใดถึงรับนางกลับมาด้วยล่ะ หรือว่าจะจัดพิธีแต่งงานกับเสียวอู่แล้ว”
“นางเกิดมางดงามจริงๆ เสียวอู่วาสนาดีมาก!”
จี้หลิงเดินไปพลางตอบกลับไปว่า “ใช่ขอรับ นางเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง”
“
