ลือบมอง “ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตามไป!”
ชั่วพริบตาคนกลุ่มหนึ่งวิ่งออกไล่ล่าแล้วหายลับไปจนไม่เห็นเงา เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังคงอยู่เพื่ออารักขาพวกนาง ใบหน้าของอาหว่านซีดเซียวนางเดินโซซัดโซเซกลับมา
ตัวฝูยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นางเงียบๆ อาหว่านรับผ้ามาเช็ดแล้วพูดงึมงัมออกไป
“ขอบคุณ”
ตัวฝูไม่คิดว่านางจะเอ่ยขอบคุณเลยอ้าปากค้างไม่รู้จะพูดอะไรกลับไปดี อาหว่านได้สติแล้วเห็นว่าคนที่ส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้เป็นตัวฝูก็อึ้งไปเช่นกัน
ทั้งสองมองหน้ากันเงียบๆ
ครั้งก่อนพวกนางต่อสู้อย่างกับเป็นศัตรูกันจู่ๆ ก็มากล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท ไม่คุ้นเคยเลยจริงๆ…
ผ่านไปสักพักตัวฝูก็พูดขึ้นว่า “ข้าทำเพราะเห็นเจ้าปกป้องคุณหนู”
อาหว่านก้มหน้าลงมองปลายเท้า “ข้าเองก็เชื่อฟังคำสั่งของคุณชาย”
“….”
เกิดความเงียบต่อไป เมื่อเห็นว่าที่แขนของนางมีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง หมิงเวยจึงเรียก “มาพันแผลเร็ว”
อาหว่านนิ่งเงียบนางยื่นแขนออกไปให้อีกฝ่ายพันแผลให้แล้วพูดแทรกขึ้น “ข้ามียารักษาแผล”
แน่นอนว่ายาของนางนั้นมีประสิทธิภาพดีหมิงเวยรับมันมาโรยลงบนแผลแล้วพันแผนไปสองสามทบ
“ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้ามาก” นางขอบคุณอย่างจริงใจ
อาหว่านเบนหน้าไปทางอื่น “ทั้งหมดเป็นคำสั่งของคุณชายเจ้าค่ะ”
“ถึงอย่างนั้นเจ้าก็พยายามที่จะปกป้องข้า” หมิงเวยพูดเสียงอ่อนโยน “ความรู้สึกนี้ข้าจะจดจำมันไว้”
อาหว่านรู้สึกอึดอัดมากขึ้นนางหันไปทางอื่นไม่พูดอะไรใบหน้าของนางแดงเล็กน
