้อย หมิงเวยเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ แม่นางผู้นี้ชอบดุร้ายกับผู้อื่นจะทนรับสิ่งดีๆ จากผู้อื่นไม่ได้เลยหรือ แค่ขอบคุณอย่างจริงใจออกไปก็อายเสียแล้ว
ทั้งสามรออยู่สักพักหยางชูก็กลับมา “จับไม่ได้งั้นหรือ” หมิงเวยเลิกคิ้วครั้งนี้พวกเขาเตรียมตัวกันเป็นอย่างดีขนาดนี้ยังจับไม่ได้
หยางชูตอบ “นักพรตหญิงผู้นั้นไม่รู้ว่านางมาจากที่ใดใช้กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ[1]หนีไป ส่วนซูรื่อฉู่ เขาตัดแขนตัวเองข้างหนึ่งแล้วหนีไป หญิงสาวที่เป็นสหายของเขาพวกเราจับไว้ได้ แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรนางก็ชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน”
หมิงเวยพยักหน้า
“ท่านไม่แปลกใจเลยหรือ” หยางชูหันมาถาม
หมิงเวยตอบไปว่า “องค์กรที่ไม่ได้เปิดโปงมานานหลายสิบปี แน่นอนว่าต้องมีช่องทางนิดหน่อย เดิมทีข้าคิดว่าพวกท่านจับตัวได้หนึ่งคนก็ไม่เลวแล้ว และตอนนี้พวกท่านก็จับตัวได้หนึ่งคนจริงๆ ซึ่งถือว่าสำเร็จตามเป้าหมายที่กำหนดไว้”
หยางชูรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก “เดิมทีข้าคิดว่าเรียกผู้ช่วยมามากมายขนาดนี้ แม้ไม่สามารถจับตัวได้ทั้งหมด แต่ก็ควรได้ประโยชน์มาบ้าง ตอนนี้แม้แต่จับเป็นก็ยังไม่มี…”
หมิงเวยยิ้ม “ผู้ใดบอกจับเป็นไม่ได้กันเจ้าคะ นายท่านสามยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ”
หยางชูถูกนางเรียกสติเขาก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง “จริงด้วย! จะปล่อยให้นายท่านสามตายไม่ได้ ไป! พวกเรากลับกันเถอะ!”
…………
เมื่อชิงหลินหนีไปหมอกก็ค่อยๆ จางลง แต่ขบวนรถได้รับความสูญเสียอย่างหนักจึงไม่ส
