ามารถออกเดินทางได้ชั่วขณะ หมิงเวยหาจี้หลิงพบเขากำลังสั่งให้ครอบครัวของนักโทษเก็บข้าวของ
หยางชูแปลกใจ “ทำไมเขาถึงออกคำสั่งได้”
อาสวนเข้ามารายงาน “คนของเราล้วนออกไปไล่จับนักโทษที่หนีรอดไปได้ โชคดีที่คุณชายจี้ตอบสนองได้ทันเวลาเลยสั่งให้พวกเราเข็นรถเข้าไปขวางจึงสามารถสกัดกั้นไว้ได้ขอรับ”
“น้องหญิง” จี้หลิงเหงื่อท่วมตัว “น้องไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
“ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” หมิงเวยเห็นเขามีสภาพเช่นนี้ก็รู้สึกผิด “ครั้งนี้ทำให้พี่ใหญ่ต้องลำบากแล้ว ไม่เพียงแค่เหนื่อยจากการเดินทางเท่านั้น แต่ยังทำให้ต้องมาพบเจอเรื่องอันตรายด้วยอีก”
จี้หลิงส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวกับน้องเลย เจ้าอย่าได้คิดมาก”
หลังผ่านช่วงเวลาวุ่นวายนี้ทุกคนก็ขึ้นรถและออกเดินทางอีกครั้ง หุบเขานี้ไม่สามารถอยู่นานได้ พวกเขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ในขณะที่ยังไม่มืดอยู่ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาต้องหาที่ปักหลักเพื่อแวะพักผ่อนช่วงเวลากลางคืน
จี้หลิงไม่ขี่ม้าแล้วเขานั่งรถไปกับหมิงเวย โดยนั่งอยู่กับคนขับรถม้าด้านหน้า
หลังจากเดินทางไปสักพักเขาก็เคาะประตู “น้องหญิง”
หมิงเวยตอบรับ “มีอะไรหรือเจ้าคะพี่ใหญ่”
จี้หลิงลังเลอยู่นานในที่สุดก็ถามออกไป “เมื่อครู่เกิดหมอกขึ้นรอบด้านแล้วน้องก็หายตัวไป จากนั้นตัวฝูก็นำทางพวกเขาไปบอกว่าจะไปตามหาน้อง…ที่จริงแล้วหมอกนั่นสร้างโดยเคล็ดวิชาใช่หรือไม่”
หมิงเวยไม่คิดว่าเขาจะเฉียบคมเช่นนี้ แต่ก็ไม่คิดปิดบังจึงตอบกลับไปว่า
“ใ
