อันเล็กน้อยในร่างกายเป็นเรื่องยากมากที่นางจะรับมือ
“เกิ้นซานตุ้ยซื่อ เฉียนอีคุนอู่” นางพึมพำเสียงเบาและดึงอาหว่านเดินผ่านพุ่มไม้และก้อนหินอย่างรวดเร็ว
อาหว่านรู้สึกสับสนและรู้สึกว่าทิวทัศน์เบื้องหน้าของนางค่อยๆ เปลี่ยนไป
นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านไม่ได้ตั้งใจสอนข้าหรือเจ้าคะ ข้าถึงได้ไม่เห็นอะไรผิดปกติเลย”
หมิงเวยเหลือบมองนางแล้วตอบกลับไป “เคล็ดวิชานั้นกว้างขวางลึกล้ำยิ่งใหญ่ไพศาล ในตอนนี้เจ้าอยากเรียนรู้อะไรล่ะ ข้าเรียนรู้คาถาขั้นพื้นฐานตั้งแต่สามขวบใช้เวลาสิบกว่าปีไม่หยุดแม้แต่วันเดียว เมื่อข้าอายุได้ประมาณเจ้า ท่านอาจารย์ถึงได้บอกว่าข้ามีความรู้ความชำนาญระดับปรมาจารย์แล้ว”
อาหว่านพูดไม่ออก “ท่านใช้เวลานานเท่าไรกว่าจะเป็นปรมาจารย์หรือเจ้าคะ”
“ก็ไม่มาก เพียงยี่สิบปี” ในขณะที่พูดอยู่ ทันใดนั้นหมอกเบื้องหน้าก็ขยายกว้างขึ้นเผยให้เห็นสิ่งที่ดูเหมือนแท่นบูชาและยังมีคนในชุดดำหลายคนคอยปกป้องอยู่ด้านข้าง
นางชี้มือ “ฆ่าพวกเขาซะ!” อาหว่านไม่มีเวลาให้ถามอะไรเพิ่มเติม นางดึงกริชออกมาแล้วรี่เข้าไปหา คนชุดดำพวกนั้นไม่คิดว่าพวกนางจะปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขางุนงงอยู่พักหนึ่งแล้วหนึ่งในนั้นยกนกหวีดขึ้นและกำลังจะเป่า
อาหว่านยกมือขึ้นและลูกธนูก็พุ่งออกไปยิงชายคนนั้น พริบตาเดียวพวกเขาทั้งหมดก็ล้อมวงกัน วรยุทธ์ของอาหว่านนั้นไม่ธรรมดาแม้ศัตรูมีหลายคนก็ไม่มีทางล้มนางได้ง่ายๆ
เมื่อมีนางคอยสกัดกั้นให้หมิงเว
