ลยหงรับคำเสียงเบา “ขอรับ”
พวกเขาทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดไม่ว่าจะเป็นกลยุทธ์อะไร สุดท้ายเราต่างต้องพูดคุยด้วยกำลังอยู่ดี
หยางชูที่อยู่ในรถม้าลุกขึ้นนั่งตัวตรงเสียงกระพือปีกดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองนกที่มองเห็นได้ลางๆ ในสายหมอก
“เสียงนก ดูเหมือนว่าจะมากันแล้ว!” อาสวนที่อยู่ข้างกายได้ยินดังนั้นก็จับอาวุธที่อยู่ข้างเอว
แต่หยางชูกลับพูดออกมาว่า “ตรงนี้ไม่ต้องการเจ้า เจ้าไปดูนายท่านสามเถอะ”
อาสวนตอบ “แต่ความปลอดภัยของคุณชายสำคัญกว่าเขามากนะขอรับ”
หยางชูส่ายหน้า “แต่นายท่านสามจะตายไม่ได้”
อาสวนไม่มีทางเลือกเขาประสานมือคำนับ “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”
เสียงกระพือปีกของนกดังขึ้นเรื่อยๆ และทันใดนั้นเจ้าหน้าที่ก็ตะโกนขึ้นมาว่า “นกกำลังบินมาทางนี้!” สิ้นเสียงของเขาก็เห็นว่านกจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนบินออกมาจากหมอก
เมื่อพวกมันเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เจ้าหน้าที่หลายคนพบว่านกเหล่านี้เป็นนกอินทรีตัวใหญ่ที่มีกรงเล็บแหลมคมมาก
เหลยหงตะโกนขึ้น “ทหารแม่นธนูอยู่ไหน!”
เมื่อได้ยินคำสั่งทหารแม่นธนูก็ก้าวออกมามากมายแล้วยกธนูหน้าไม้ขึ้น
“ยิง!” ธนูถูกยิงออกไปแล้วนกอินทรีตัวใหญ่ก็ร่วงลงมามากมาย ส่วนพวกที่เล็ดรอดออกมาได้ก็ถูกพวกเจ้าหน้าที่ล้อมรอบฟันฆ่า
หมิงเวยที่นั่งอยู่ในรถไม่ได้รับบาดเจ็บ อาหว่านเห็นนางดูกังวลจึงถามออกไป “ท่านกังวลอะไรอยู่หรือเจ้าคะ”
นางมองไปที่ซากศพนกอินทรีและกระซิบถาม “การยิงรอบนี้
