ือไม่”
“….”
ซูรื่อฉู่พิงต้นไม้สายตาเลื่อนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า บนท้องฟ้าไม่มีดวงดาวไม่มีพระจันทร์ มีเพียงทิศทางของสถานีส่งสารเท่านั้นที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ
ถึงแม้ไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริง เขาถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นตลบหลังแล้วจริงๆ มันง่ายที่จะซ่อนตัวอยู่ในหมอก แม้เจ้าหน้าที่พวกนั้นจะตามมาทัน แต่ก็หาพวกเขาไม่พบ และอาจถูกพวกเขาโจมตีเพราะการแบ่งกำลังคนกระจายกันออกตามหา
หากถูกขังอยู่ที่นี่จนถึงรุ่งสางการหาพวกเขาพบก็ไม่ใช่เรื่องยากซูรื่อฉู่สบถและยืนขึ้นอย่างไม่มั่นคงนัก
“เฮ้ เจ้าจะทำอะไรน่ะ” หญิงสาวตะโกนถาม
เขาหันศีรษะกลับไปมอง “กลับไป”
หญิงสาวตกใจ “เจ้าบ้ารึเปล่า กลับไปให้โดนจับงั้นหรือพวกเขามียอดฝีมือไม่น้อยเลยนะ!”
“แล้วจะให้ทำอย่างไรเราถูกขังอยู่ในนี้จนถึงรุ่งสางแล้วค่อยเคลื่อนไหวงั้นหรือ” ซูรื่อฉู่ลูบหน้าและพูดอย่างใจเย็น “ยัยหนูนั่นทำให้เขตผนึกกลายเป็นเช่นนี้ แน่นอนว่านางต้องการให้เป็นเช่นนั้นไง”
“แล้วถ้าเรากลับไปจะเปลี่ยนอะไรได้กัน”
ซูรื่อฉู่กัดฟัน “ถึงพวกเราสองคนสู้จนตัวตาย พวกเขาก็แค่ได้รับความเสียหาย สู้ไปเจรจากันดีๆ ไม่ดีกว่าหรือ”
……………
“นายท่านสามไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นอะไร” คนที่ตอบคือเจี่ยงเหวินเฟิงเขากลับมาจากข้างนอก ผมของเขาเปียกไปด้วยน้ำฝน เหลยหงส่งผ้าขนหนูสะอาดให้เขา เจี่ยงเหวินเฟิงเช็ดผมและเดินไปนั่งที่โต๊ะกลม
“พวกเขาจะกลับมาจริงๆ หรือ”
“มีคว
