งนางมีสาวใช้ถือกล่องอาหารเข้ามา อาหว่านหน้าตึง “มื้อเย็น!”
“ขอบคุณเจ้ามาก” สีหน้าของหมิงเวยยังคงไม่เปลี่ยนนางส่งสัญญาณให้ตัวฝูเดินไปรับกล่องอาหารมา อาหว่านยืนหน้าบูดพิงประตูมองสองนายบ่าวทานอาหารเย็นร่วมกัน
หมิงเวยมองไปยังฝนที่ตกหนักข้างนอกแล้ววางหมั่นโถวกับเนื้ออบกลับไปไว้บนกล่องอาหารจากนั้นก็พูดกับตัวฝูไปว่า “เจ้าไปตามหาว่าท่านป้าสองและทุกคนอยู่ที่ไหน ถ้าเป็นไปได้พาน้องแปดกับน้องเก้ามาที่นี่ด้วย” ตัวฝูรับคำแล้วเดินถือกล่องอาหารออกไป
อาหว่านกอดอกแค่นหัวเราะ “ท่านใจดีอย่างนี้ทำไมวันนั้นที่ห้องเซ่นไหว้ผู้ตายถึงทำให้พวกเขาตกใจกลัวล่ะ”
หมิงเวยส่งสัญญาณให้นางปิดประตูแล้วตอบอย่างจริงจัง “ข้าเป็นคนที่ยุติธรรม! พวกเขาทำผิดต่อท่านแม่แน่นอนว่าต้องเอาคืน แต่พวกเขาก็ช่วยเหลือข้าเช่นกัน เพราะฉะนั้นตอนนี้ข้าก็ต้องช่วยพวกเขาด้วยจะได้ไม่ต้องติดค้างกันอีก แบบนี้ดีแล้ว”
อาหว่านเม้มปาก “เหตุผลตลกสิ้นดี!”
หมิงเวยยิ้มพลางคีบอาหาร “สำหรับข้ามันก็สมเหตุสมผลแล้วที่จะพูดว่าแต่ทำไมวันนี้เจ้าถึงได้โกรธง่ายนักนะ”
ไม่นานตัวฝูก็กลับมารายงานว่า “พวกเขาอยู่ที่กระโจมเจ้าค่ะ อยู่ด้วยกันทั้งครอบครัว แต่คุณหนูแปดกับคุณชายเก้าปฏิเสธไม่ยอมมา บ่าวจึงมอบกล่องอาหารไว้ให้แล้วกลับมาเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้า “พวกเขาไม่มาก็ไม่เป็นไร”
นางถอนหายใจในใจ เด็กๆ ตระกูลหมิงล้วนเป็นเด็กดี น่าเสียดายที่มีเรื่องเหล่านี้มาคั่นกลางจึงทำให้
