เกิดช่องว่างระหว่างกัน ช่างเถอะ ถือซะว่าไม่มีวาสนาต่อกัน
ในห้องพักไม่ไกลออกไปจี้หลิงได้เผชิญหน้าและร่วมดื่มกับหยางชู นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จี้หลิงได้พบกับหยางชู เมืองหลวงแม้จะกว้างใหญ่ แต่สถานที่สุนทรีนั้นมีไม่มาก จี้หลิงพบปะกับเพื่อนร่วมเรียนเป็นครั้งคราวจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะต้องเจอกับคุณชายพราวเสน่ห์ผู้นี้ แต่พวกเขาไม่ใช่คนที่อยู่บนเส้นทางเดียวกัน ถึงแม้จะได้พบกัน แต่ก็ไม่ได้มีการสนทนากันแต่อย่างใด
การเดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้จึงถือเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งเผชิญหน้าด้วยกัน หยางชูดื่มสุราเสร็จก็มองจี้หลิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วยิ้ม “พี่จี้ไม่พอใจอาหารกับสุราหรือ ไม่ดื่มไม่ทานเช่นนี้ดูไม่ค่อยเห็นแก่หน้าข้าเลย”
จี้หลิงตอบอย่างเฉยเมย “อาหารสุรารสชาติดีมากขอรับ เพียงแต่ข้าน้อยไม่สนใจ”
หยางชูชะงักสีหน้าของเขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “อ้อ พี่จี้ไม่พอใจข้างั้นหรือ”
จี้หลิงเคาะนิ้วกับโต๊ะอยู่สองครั้งแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าหลายวันมานี้คุณชายหยางดูแลน้องสาวของข้าน้อยเป็นอย่างดีข้าน้อยจึงมาที่นี่เพื่อขอบคุณขอรับ”
หยางชูเท้าคางด้วยมือข้างเดียวและพยักหน้าอย่างเกียจคร้าน “เข้าใจแล้ว มีอย่างอื่นอีกไหม”
“แล้วก็…” จี้หลิงเงยหน้ามองเขา “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้ยินข่าวลือในตงหนิง ถึงวิธีนี้จะดีต่อการทำคดีของคุณชาย แต่หวังว่าเมื่อคุณชายกลับเมืองหลวงแล้วจะไม่ใช้วิธีนี้อีก”
หยางชูยิ้ม “นี่เป็นการเต
