นั่นก็เป็นเรือนท่านลุงของนาง
เขาจึงหันไปหานายท่านสี่ “หลานสี่ เจ้าว่าอย่างไร”
นายท่านสี่ตกใจเขาเลิกคิ้วแล้วถามออกไปว่า “ที่คุณชายจี้กล่าวว่ายกนางให้พวกท่านหมายความว่าอย่างไร หากพวกท่านต้องการรับนางไปที่เมืองหลวง ทางเราไม่มีเหตุผลที่จะห้ามไม่ให้นางไปหาท่านลุงของนางอยู่แล้ว แต่ดูจากคำพูดของท่านคงไม่ใช่เพียงแค่นี้”
จี้หลิงยิ้ม “นายท่านสี่ที่ข้าน้อยหมายถึงก็คือ จากนี้ไปนางจะอยู่ในความดูแลของพวกเราตระกูลจี้ เรื่องของนาง ตระกูลหมิงไม่สามารถยื่นมือเข้ามาได้อีก!”
เขาหมายถึงต้องการตัดขาดความสัมพันธ์กันใช่หรือไม่
“ไม่ได้!” นายท่านสี่โพล่งออกไป เขาขมวดคิ้วแน่น “เรื่องที่ท่านจะรับนางกลับไป ข้าไม่ว่าอะไร แต่ท่าน…”
“นายท่านสี่!” จี้หลิงขึ้นเสียง “เรื่องของท่านอา พวกเราตระกูลจี้ยอมปล่อยไปเพราะเห็นว่าคนที่เกี่ยวข้องได้ตายไปแล้ว แต่หากให้พูดกันตามตรงเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนายท่านหกคนเดียว!”
นี่เป็นการคุกคาม!
ตอนแรกนายท่านสี่ไม่พอใจ แต่หลังจากนั้นก็รู้สึกผิดเล็กน้อย ความจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สุดจะทนได้ กว่าจะจบลงนั้นไม่ง่ายเลย ใครๆ ก็ต่างไม่อยากพูดถึง แต่จะให้เขาเห็นด้วยยอมให้เสี่ยวชีตัดขาดกับตระกูลหมิง เขาไม่สามารถพูดออกไปได้ ไม่ใช่แค่เรื่องภาพลักษณ์ แต่เพราะยังมีความลับอีกอย่าง
ตระกูลหมิงรู้สึกผิดต่อนางที่แม้แต่บุตรสาวของนางก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ แม้ว่าเสี่ยวชีจะไปอยู่กับตระกูลจี้และต้องออกเรือ
