แต้มทีหลังใช่หรือไม่”
หยางชูไม่ตอบในทันที เขาขมวดคิ้วเหมือนกำลังพิจารณาว่าควรตอบหรือไม่ตอบดี ซึ่งทำให้เขาคิดว่าหากไม่ตอบก็ถือว่าเป็นอันจบการเล่นถามตอบกันแค่นี้ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่นางต้องการ!
เขากัดฟัน “ใช่” แล้วเขาถามคำถามของตัวเองทันที “เจ็ดสิบปีหลังจากนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านถึงต้องกลับมาเปลี่ยนแปลงโชคชะตาด้วย”
หมิงเวยไหวไหล่ “ท่านถามไปสองคำถาม”
หยางชูตอบ “ท่านตอบคำถามแรก”
“ไม่” นางส่ายหน้า “คำถามของท่านกว้างเกินไปต้องเป็นคำถามที่แน่ชัด ไม่เช่นนั้นหากข้าตอบไปก็จะมีคำถามที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย”
“ท่านนี่เรื่องมากเสียจริง!” หยางชูบ่นแล้วเปลี่ยนคำถาม “อนาคตที่ท่านต้องการเปลี่ยนแปลงคืออะไร”
หมิงเวยคิดอยู่สักพักแล้วถอนหายใจพร้อมกับตอบไปว่า “ใต้หล้าเกิดความวุ่นวาย” จากนั้นก็ถาม “ผู้ที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของท่านคือใคร”
“….” หยางชูตอบ “ข้าไม่เคยยอมรับว่าตนเองเปลี่ยนชะตาชีวิต เหตุใดคำถามของท่านถึงได้ข้ามไปไกลขนาดนั้น”
หมิงเวยไหวไหล่ “ก็ไม่อะไร ข้าฉลาด! การที่ท่านยอมรับแต้มสีชาดก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าท่านเปลี่ยนแปลงลักษณะเด่นบนใบหน้าของตนเอง จากการสังเกตครั้งก่อนข้าพบว่าชะตาชีวิตและโชคของท่านไม่สอดคล้องกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของโชคชะตา เรื่องที่เห็นได้ชัดเช่นนี้มีอะไรต้องถามอีกหรือ แน่นอนว่าปล่อยให้มันเป็นคำถามต่อไป”
หยางชูถึงกับไปต่อไม่ถูกได้แต่ตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย “ข้าไม่รู้ว่
