กือบร้องออกไปแล้ว แต่โชคดีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายก่อน
“ท่าน ทำไมท่านถึงได้มาอยู่ที่นี่…”
คนผู้นั้นทำมือให้นางเงียบจากนั้นก็โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้นางออกไป
ตัวฝูลังเลแล้วลังเลอีก เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์เบื้องลึกระหว่างอีกฝ่ายกับคุณหนู จึงเชื่อฟังคำสั่งอย่างไม่เต็มใจ
…………
หมิงเวยนั่งลงบนฟูก ยกมือปิดหน้าร้องไห้เงียบๆ ประตูถูกเปิดออกเบาๆ และมีคนเดินเข้ามา นางยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหนมีเพียงไหล่ที่สั่นเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์เคยบอกว่าผู้ที่จะเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต ต้องเตรียมใจมาอย่างดีเพราะจะต้องพบกับความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่า เขาให้ทางเลือกแก่ข้าว่าต้องการรับป้ายสัญลักษณ์ของปรมาจารย์แห่งชีวิตหรือไม่ ในตอนนั้นข้ามั่นใจในตนเองมาก คิดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าสามารถจัดการกับมันได้”
นางชะงักไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า “หลังจากนั้นข้าถึงได้รู้ว่าตนเองไม่ได้เก่งกาจเพียงนั้น ก่อนหน้านี้ก็ศิษย์น้อง ต่อมาก็ท่านอาจารย์ พวกเขาจากข้าไปทีละคน โดยที่ข้าทำอะไรไม่ได้เลยถึงแม้ตนเองจะถูกไล่ล่าจนไม่มีทางให้ไปต่อจึงทำได้เพียงมองหาโอกาสรอดก็เท่านั้น”
“เมื่อมายังชาตินี้เดิมทีข้าคิดว่าตัวเองโชคดีแล้วที่มีมารดาที่ดีเพียงนี้ ข้าจินตนาการหลายครั้งว่าจะพานางออกจากตระกูลหมิงแล้วพวกเราแม่ลูกจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่สุดท้ายสวรรค์ก็ไม่ปล่อยให้ข้ามีความสุข และโจมตีใส่ข้าอีกครั้ง”
นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ขึ้นจมูกว่า “มันไม
