านนางก็ยังไม่ตั้งครรภ์ กว่าจะมีบุตรสาวมาได้นั้นไม่ง่ายเลยแต่กลับเกิดมาโง่เขลา แม้ไม่สามารถจุดธูปให้เขาได้[1] เขาก็ยังรักนางราวกับสมบัติล้ำค่า
ในใจของนางเขาเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบมาโดยตลอด สูงเท่าเขาอวี่ชาน สว่างไสวราวกับดวงจันทร์ ไม่มีชายใดในใต้หล้าดีไปกว่าเขาแล้ว
ความรักของนางคือสิ่งที่มีค่าที่สุดของเขา
……………
“พอแล้ว” เขาได้ยินนางพูดเบาๆ “ไม่มีอะไรให้ถามอีกแล้ว”
นายท่านสามรู้สึกตื่นตระหนกตกใจเป็นครั้งแรก เขาได้ยินหมิงเวยถามว่า “ท่านแม่ ท่านจะจัดการเขาอย่างไรหรือ”
“แล้วแต่ลูกเถอะ”
“เจ้าค่ะ รอลูกสักครู่” ร่างนั้นได้กลายเป็นควันอีกครั้ง นายท่านสามเงยหน้าขึ้นราวกับต้องการรั้งไว้ แต่นางไม่แม้แต่จะหยุด นางกลายเป็นควันแล้วลอยกลับเข้าไปยังเครื่องรางสวัสดิภาพ
เขาหลับตาลง นี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างพวกเขา
“ท่านแม่ไม่อยากบอกลาท่าน” เขาได้ยินหมิงเวยพูด “แต่มีบางเรื่องที่นางไม่ใส่ใจ แต่ข้าไม่ใส่ใจไม่ได้ ในเมื่อการฆ่านางเป็นสิ่งที่ท่านภาคภูมิใจ ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้โอกาสท่านได้รำลึกถึงมัน!” แล้วนางก็ยื่นมือออกมากดลงบนหน้าผากของเขา
พลังหลั่งไหลเข้ามา นายท่านสามรู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะที่กำลังมึนงงอยู่ เขารู้สึกเหมือนตนเองย้อนเวลากลับมายังคืนนั้น
เขาเปิดประตูห้องหลิวจิ่งแล้วเห็นว่านางคุกเข่าอยู่หน้ารูปปั้นเสวียนหนี่เหนียงเหนียง
ชั่วพริบตาเขาก็ถือสายคาดเอวไว้ในมือโอบรัดลำคอของนาง ดว
