ิบปีมานี้ท่านช่วยเขาปกปิดตัวตน วิ่งเต้นแทนเขาทุกอย่าง ท้ายที่สุดก็เป็นการขุดหลุมฝังตระกูลตนเองแล้วยังให้เขาด่าท่านว่าโง่ในใจได้อีก!”
นายท่านสองตะลึงกับคำพูดของนาง เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนายท่านสาม
“น้องสาม…” นายท่านสามนั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเฉยเมยไม่สนใจ
ท่าทีของเขาทำให้สติของนายท่านสองค่อยๆ กลับมา สิ่งที่เด็กคนนี้พูดมา…ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริง
“ทำไม” นายท่านสองไม่รู้ว่าตนกำลังถามใครอยู่ “พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่หรือ ไท่จู่ไร้เมตตาธรรม ทอดทิ้งบรรพบุรุษเพราะฉะนั้น…”
นายท่านสามหัวเราะเสียงเย็น “โง่!”
“น้องสาม!” นายท่านสองโกรธมาก “หลอกข้าจริงๆ งั้นหรือ”
นายท่านสามยังคงไม่สนใจ
“น้องสาม!” เส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผากนายท่านสองเขาดึงคอเสื้อของอีกฝ่าย “ทำไมไม่ตอบเล่า! เจ้าหนีออกมาจากเป่ยหู ข้าช่วยเจ้าปกปิดตัวตนไว้ เจ้าบอกว่าเจ้าต้องช่วยฉีตงจวิ้นอ๋อง ข้าช่วยเจ้าติดต่อจัดการเรื่องให้เจ้าทุกอย่าง เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรข้าก็ทำ แต่ทุกอย่างนี้เจ้าโกหกงั้นหรือ เจ้าโกหกข้างั้นหรือ!”
หมิงเวยมองพวกเขาอย่างเฉยชา “รสชาติของการถูกหลอกมันไม่ดีเลยใช่หรือไม่ เมื่อเทียบกับท่านแม่แล้วก็คงไม่เท่าไหร่ นายท่านสองตอนที่ท่านใช้ท่านแม่โดยไม่สนใจสิ่งใดเลย เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าท่านเองก็เป็นเบี้ยที่ถูกหลอกใช้เหมือนกัน ท่านปฏิบัติต่อท่านแม่อย่างเลือดเย็นผู้อื่นก็ปฏิบัติต่อท่านอย่างเลือดเย็นเช่นกัน ท่านคิดว่าตนเองไม่ผิดก
