ฆ่าก็ฆ่าข้าแทนเถอะ!” หมิงเวยหมดความสนใจก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ นางหนึ่ง!
อีกด้านหนึ่งนายท่านสามก็หัวเราะออกมา “พวกท่านกลัวอะไรกัน คิดว่านางจะฆ่าน้องหกงั้นหรือ ทำร้ายผู้อาวุโส หากนางกล้าทำในใต้หล้านี้คงไม่มีที่สำหรับนางแล้ว”
พอเขาพูดเตือนสติ ฮูหยินผู้เฒ่าก็มีปฏิกิริยา ใช่ เมตตาธรรมและกตัญญูกตเวทิตาเป็นรากฐานของการปกครองประเทศ แค่ยื่นอุทธรณ์ก็เท่ากับว่าดูหมิ่นคนทั้งโลกแล้ว
นายท่านหกเริ่มยิ้มด้วยความโล่งใจที่แท้นางก็แค่ขู่เขา! ถ้าอย่างนั้น…
“อ่อก!” ทันใดนั้นแสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นใกล้กับองครักษ์ที่อยู่ใกล้สุด มีดคาดเอวถูกดึงออกมา ดวงตาของหมิงเวยสงบนิ่งนางตวัดมือลงไปโดยที่มือของนางไม่สั่นเลยสักนิด
“สวบ!” เลือดพุ่งออกมา รอยยิ้มของนายท่านหกค้างบนใบหน้าของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
แล้วหมิงเวยก็เปิดปากพูด “ในเมื่อท่านไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ถ้าอย่างนั้นก็ตายไปขอรับโทษต่อท่านแม่เถอะ!” สิ้นสุดคำพูดประกายในดวงตาของนายท่านหกค่อยๆ หายไป ศีรษะตกลง
แม้ตายไปแล้วดวงตาของเขาก็ยังไม่ปิด ห้องเซ่นไหว้ผู้ตายตกอยู่ในความเงียบ ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นเสียดแทงหัวใจ “ลูกหก! ลูกของข้า!”
ฮูหยินหกก็ตกตะลึงเช่นกัน นางเดินไปไม่กี่ก้าวแล้วสัมผัสมือของนายท่านหก “ท่านพี่ ท่านพี่เจ้าคะ!” แต่ไม่ว่านางจะสะกิดอย่างไร นายท่านหกก็ไม่ขยับ
ฮูหยินหกเงยหน้าขึ้นมองหมิงเวยด้วยความตกใจ “เจ้า เจ้า…กล้าฆ่า…”
หมิง
