ผู้ใดจะคิดว่าหลังจากที่นางพูดจบฮูหยินผู้เฒ่าก็เงียบอยู่เป็นเวลานาน
ฮูหยินสองกังวล แต่ไม่กล้าคะยั้นคะยอ ไม่นานก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าพูดว่า “นี่เป็นความต้องการของเจ้าหรือไม่”
ฮูหยินสองตกใจ “ท่านแม่”
“ตั้งแต่เกิดเรื่องกับต้าเจียเอ๋อร์ เจ้ากับลูกสองก็บาดหมางกัน เจ้าเต็มใจที่จะทิ้งเขาเพื่อช่วยลูกๆ ใช่หรือไม่”
ฮูหยินสองเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบา “ท่านแม่เข้าใจถูกแล้วเจ้าค่ะ ลูกผิดหวังในตัวเขามาก แต่เขาเป็นบิดาของซานเอ๋อร์กับลิ่วเอ๋อร์ ลูกเลยหวังที่จะดีกับเขาเพื่อลูก เพียงแต่เรื่องนี้ใหญ่เกินไปเป็นไปไม่ได้ที่จะเลือกเขา…”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือขัดจังหวะนาง “เจ้าไม่จำเป็นต้องชี้แจงข้อเท็จจริงอะไร เรื่องราวภายในข้าย่อมรู้ดีกว่าเจ้า”
ฮูหยินสองขยับริมฝีปากแต่ไม่พูดอะไรออกไป แล้วนางก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าถามว่า “สะใภ้สอง เจ้าเข้ามาในตระกูลเรากี่ปีแล้ว”
ฮูหยินสองตอบกลับไป “ยี่สิบห้าปีเจ้าค่ะ”
“เป็นเวลายี่สิบห้าปีแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม “ยี่สิบห้าปีนี้ตระกูลหมิงปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี เจ้าเองก็ดูแลเรื่องต่างๆ ในเรือนก็ถือว่าไม่มีอะไรติดค้างเจ้า”
“คือ…” เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮูหยินสองก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ
“ชีวิตคนเราต้องมีพรากจากกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตา “หวังว่าเจ้าจะรู้ถึงความรู้สึกนี้ในอนาคต ดูแลซานเกอกับลิ่วเกอให้ดีๆ”
ฮูหยินสองชะงักแล้วนางก็ตกใจ “ท่านแม่!”
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดอย่างไร้ความรู้สึก “
